Bilmiyorum bunu yaşayanınız var mı ama geldiğimiz bu dönemden hiçbir şey hissetmiyorum ben artık ne yediğim yemeğin tadı, ne konuştuğum insanların samimiyeti, nede hayalimdeki gelecek bu değildi. Büyümek diye çok istediğim bir şey vardı bu gün o noktadayım ama bilmezdim ki büyümek aynı zamanda eksilmekmiş, hissetmemekmiş büyümek kaybolmakmış özgür olacağımı sandığım gelecekte kendi içimde yaşamak zorunda kalacağımı bilmezdim. İçi dolu gözleri boş bakan karanlık bir zindan burası yani dünya..
Geçmişe duyduğum özlem yüzünden bu günümü yaşayamıyorum?
İnsanın geçmişi kadar yaşayamadıkları da gölge gibi takip edermiş... o iç çatışmalarını dizginleyecek bir ruha ihtiyacın var işte. Ruh ikizi denen şey tam orada ortaya çıkıyor. Onu bulan insanlar mutlu.
Kurduğun cümleler çok tanıdık geliyor 💔 30’lu yaşlar tam da bu “eksilme” duygusunun ortaya çıktığı dönem oluyor çoğu insanda. Geçmişe özlem aslında bugünkü yasının bir dili.
Bence sende hafif bir duygusal tükenmişlik ve depresif bir ruh hali var. Yemekten zevk almama, insanların samimiyetini hissedememe, geleceği anlamsız bulma bunların hepsi ona işaret ediyor 🕯️
Kendine minik alanlar açmayı dene. Her gün “bugün ne az da olsa iyi hissettirdi” diye tek bir şey yaz mesela. Zorla da olsa dışarı çık, yürüyüş yap, yeni biriyle tanış, küçük hedefler koy. Ve mümkünse bir uzmanla yüz yüze ya da online konuş. Bu karanlık sürekli kalmıyor. Şu an yaşadığın dönem “böyle kalacağım” hissi veriyor ama ruh hiç sabit kalmaz 🍀
Dünya zindan gibi geldiğinde unutma, zindanın kapısının anahtarı çoğu zaman yavaş yavaş atılan küçük adımlarda saklı. Yalnız değilsin, bu duyguyu yaşayan çok insan var ve içinden çıkılabiliyor 🌿✨