Saklambaç: Bir Kaçış Hikayesi!

Ne yazık ki! tamamen gerçektir... 20 yaşındayım yakında 21 olacağım boşa geçen yıllarım aslında... Neden diye soruyorsunuz belki anlatayım size.

12 yaşındaydım...

Evde kimse yoktu. Abim ve ben. Benden 9 yaş büyük Abim... Gel oyun oynayalım dedi sevindim oyuncak bebeğimi bıraktım keloğlan dı. Çok güzel bir bebekti... o günden sonra hiçbir oyuncak bebeğe dokunamayacağımdan bir haberdim... "Evcilik oynayacağız şimdi sen benim karım olacaksın" dedi. Anlamamıştım sonuçta oyundu her şeyi geçtim o benim abimdi... O acıyı çırpınışlarımı "normal bir oyun değildi" ağlamaya başladım... Emin olun diye söylüyorum öz abim bana tecavüz etmişti...

O gün öyle bir saklandım ki kimse bulamadı beni...

Güvensizlik, sevgisizlik...

Abime güvenip oyun oynamanın bedeli ağır olmuştu... Büyüdükçe daha iyi anladım. Her akşam onu görüyordum ama bir şey yapamıyordum. Korkuyordum... O günden sonra ailemdeki herkesten nefret ettim hala da ediyorum... Daha kimseye güvenemiyorum sevemiyorum... Nasıl bir acı çaresizlik bilemezsiniz...

Saklambaç...

Gerçeklerden öyle bir kaçtım ki! her şeyi yeni anlıyorum... Kendimden kaçıyorum aynalara bakmıyorum özen göstermiyorum gerekmedikçe dışarı çıkmıyorum... Kendime hayali arkadaşlar edindim gerçek hayattan azade... Karanlıkta uyuyorum kapım hep kilitli sebebini bilmiyorlar tabi en ufak sese uyanıyorum. Kabuslar pek bırakmıyorlar peşimi...

İsterdim ki...

Akranlarım gibi olmayı kendime bakmayı aynalardan kaçmamayı saklanmamayı, birisini sevmek isterdim... Çocukları severim mesela ama evlenmeme kararı aldığım için olmayacak...

Bunu yazmamın amacı sadece içimi dökmekti. Çünkü artık dayanamıyorum. Saklandığım yerde sanki bir bataklık çekiyor beni kendine...