Büyük Kaçışların İnsanı Olmak

Sabahattin Ali şöyle diyor:

“Kaçmak lazım biraz hayattan. Daha büyük kaçışlara hazırlanmak için.”

Ben bazı sözcüklerin bazı cümlelerin insan ömründe kilitli kalmış kapıların anahtarı olduğuna inanırım. Bazen bir şiir bazen söylenmiş bir söz bazen bir şarkı. Hayatına tesadüf etmiş birkaç sihirli sözcüğün tılsımına inananlardanım. Çünkü insan hüzünlerini paylaşacak değil hüznünü onunla paylaşmış birini arıyor çoğu zaman. Yani insanlar bazen acı çekiyor olmanın tarifsizliğinden midir nedir acı çekenin acısını paylaşmaktan çok o acıya yön vermeye çalışıyorlar. Oysa insan böyle zamanlarda sadece kendi gibi hisseden birine ihtiyaç duyuyor.

Gelelim Sabahattin Ali’ye. Kaçmak lazım diyor. Bazen insan içinden çıkamayacağını sandığı şeyler yaşıyor canını sıkan şeyler yoran şeyler. Bazen pes etmeyi diliyor insan havlu atmak seçeneklerinin arasında olsa hiç düşünmeden tercih edecek ama yok. Sanki başa çıkmaktan başka yolu yok bazı şeylerin.

İstememek fiilin tıpkı içinde barındırdığı ek gibi o kadar olumsuz ve o kadar silik ki bu kelimeyi haykırmak bile bir işe yaramıyor

İşte o zaman insanın elinden sadece kaçmak geliyor. Bedenini zihnini özgür bırakmak. Biraz olsun soluklanmak istiyor insan unutmak baş etmesi gerekenlerden uzak olmak. İşte daha büyük kaçışlar buradan sonra başlıyor çünkü ilk kaçış hiçbir zaman son olmuyor. Çünkü sen kaçtıkça daha çok bindiriyorlar yükü. Dahası hiç peşini bırakmaz mı insanın bırakmıyor dostum. Ne zaman bir köşe başı bulsam soluklanacak biri hep sobeliyor beni. Birileri hep sobeleyen olmamı istiyor hep yerimde sayayım ve bulunduğum yerden uzaklaşmaya korkayım istiyor.

Ben ne istediğimi bilmiyorum aziz dostum. Yerimi bulana kadar sadece kaçmak. Ve büyük kaçışların insanı olmak