Çocukken Anlatılan Masallar Bizi Şekilci Yetiştiriyor

Bir varmış bir yokmuşun ardından gelen iyi kalpli güzel prenses o yaşta aklımızda iyi ve güzeli aynı anlamlaştırmaz mı?

Kötü kalpleri kadar çirkinliği de anlatılan cadılar veya insan yiyen tek gözlü devler gerçekten kötü oldukları için mi çirkinler?

Hangi masal çirkin ördek yavrusu kuğuya dönüşmeden bitmiş veya hangi kurbağa prensese layık görülmüş saf sevginin gücünü göstermek için anlatılan ''Güzel ve Çirkin'' de bile hikayenin sonunda neden çirkinimiz yakışıklı bir prense dönüşüyor?

Güzellik neden bir ödül?

Prens demişken kral, kraliçe, prenses gibi asalet kavramları bilinç altımızda sınıfsal farklılıklar oluşturuyor hikayenin sonundaki köylü kahramanımız bile asil bir kanın kayıp çocuğu çıkıyor ve hak ettiği yeri alıyor ve herkes bu durumdan mutlu oluyor.

Demem o ki bence çocuk yaşta ''İYİ'' ve ''SEVGİ'' nin her şeyin ötesinde içsel bir kavram olduğu ve hiç bir şekile bürünmediği öğretilmeli.

Çünkü bu dünyada güzelliğin her şeye yettiği ve çirkinlerin her şey için her zaman savaşması gerektiği bir çağda yaşıyoruz