Transseksüel Olduğumu Çevreme Açıklama Sürecim ve Gelen Tepkiler

Ocak 2015'den yani KizlarSoruyor hayatıma girdiğinden beri ve sonrasında beni takip edenler geçtiğim aşamaları gerçek zamanlı gördüler.

Çok karmaşalar yaşadım, depresyona girdim, ümitsizleştim. Ailem benim bir kadın olduğumu bilmiyorken KizlarSoruyor üyeleri biliyordu. Bunun bocalamasını da yaşadım. Burada akıl danıştım, "nasıl başaracağım?".

Şimdi başarmış, halka karışmış bir kadın olarak deneyimlerimi aktarıyorum.

LGBT: Ailelere Açılacaklara 3 Tavsiyem başlıklı bencemdeki maddeleri ben de uygulamıştım. Öncelikli olarak doktorlarımın tavsiyelerine uydum ki bu maddeler doktorlar ve benim durumumdaki arkadaşlarımın bana sağladığı deneyimlerle oluştu.

Ben şanslı bir transseksüelim ve bunun pek çok sebebi var.

İlk olarak sosyal yaşamda trans kadın olduğum anlaşılmıyor. Bu da bana kolaylık sağlıyor. Parmakla ama olumsuz anlamda gösterilen biri değil de sokaktan geçen her hangi biriyim. Aksi halde yaşadığım tacizler çok başka bir boyuta taşınır, hayatım çok zor olurdu. Ki her kadın kadar taciz ediliyor olmanın kötünün iyisi bir durum olması da vahim durumdur, ayrıca değinmek isterim.

İkinci olarak korkularımdan biri "fuhuşa sürüklenir miyim?" düşüncesiydi. Burada soru ve bencelerimde sık sık değinmiştim. Neyse ki böyle bir sorunum da olmadı. Ama fuhuş çetesine düşen ya da hayatta kalmak için fuhuşa zorlanan kadınlar var. Bunun düşüncesi bile korkunç. Ben birini istediğim zaman bile onun bana uygun olmayan bir yönü o kişiden bedensel anlamda da soğumamı sağlıyor. Bu seçicilikle o leş ortama düştüğümde muhtemelen yaşamamayı seçerdim.

Ama benim fuhuş konusunda şanslı olmam ve o kadere mahkum olmamam benim yanımda olan ailem sayesinde oldu. Benim çekirdek ve geniş ailem, sülalem konusunda şansım o kadar büyük ki, doktoruma da dediğim gibi "numunelik transseksüellerdenim".

Çünkü dünyada trans olduğu anlaşılmayan tek transseksüel değilim, dünyada fuhuş yapmadan çok güzel bir hayatı olan tek trans kadın da ben değilim. Ama dünyada bu kadar olumlu ve sevgiyle, anlayışla ve bilinçle karşılaşan çok az LGBT var, biliyorum.

Aileme Nasıl Açıldım?

En yakın arkadaşlar her sırrı ilk öğrenenlerdir, çünkü bunun için varlar. Aileden önce geldiler tabi. Onların desteği güç verdi ve...

Aslında pek çok basit veya komplike aile içi durumda olduğu gibi "anne" ile çıktım yola. Annelik iç güdüleriyle zaten ergenliğimden beri durumumla ilgili üstün körü bir bilgisi ve sorgulaması vardı. Makyaj malzemelerimi onun göreceğini bildiğim bir yere bıraktım. Doktor raporlarımı da.

Annem bana asla sert çıkışmadı, sadece hayatımın eskiden de kolay olmadığını anlamayarak "öyle olursa hayatın çok zor olur" diye ağladı. Oysa şimdi geldiğimiz noktada görüyoruz ki hayatım hiç bu kadar güzel olmamıştı.

Babam için de benzer bir yol izledim. LGBT ile ilgili bir kitapçığı masanın üzerine bıraktım. Anneme sorup her şeyi öğreneli beş dakika olmuşken gelip bana sarılıp ağladı.

Ne olursan ol çocuğumsun.

Bir babayı baba, bir anneyi anne yapan da bu değil mi? Eğer aile olmayı bilmeseler onlara gerçekten aile diyebilir miyiz?

İşte bu noktadan sonra ben özgürleştim. Çünkü benim sorumlu olduğum iki insan artık beni biliyor ve aile olgumuz da değişmeden aynen devam ediyordu. Her hangi başka bir sorun olduğunda nasıl ise öyle.

Eğer başka anne babalar gibi onlar beni sokağa atsalar, beni silselerdi bana başkaları da saygı duymayacaktı. "Evden kaçıp travesti olan hain evlat" damgası yiyecektim. Öyle oluyor çünkü, görüyoruz.

Babam annemden daha kolay kabullendi ve doktorumla görüşmeyi kendisi teklif etti. Zaten ailem doktorla konuşup net bilgiyi edindikten sonra bu konuda bir çatışma da kalmamış oldu.

Çekirdek aile dışında ilk açıldığım kişi halamdı. Onun önce dik durmaya çalışıp sonra kendini bırakarak bana sarılıp hıçkırarak ağladığı anı unutamıyorum. "Bu yükü nasıl taşıdın?" Diyordu...

Herkesin beni tanıdığı, büyüttüğü, benle anılar edindiği o yıllarda ben büyük bir yükle yaşıyordum evet. Şimdi bunu düşnmek bile çok zor geliyor bana. Başarması güç... şimdi başardıklarım ise o zamanlar imkansız geliyordu, garip.

Amcam, dayım, teyzem hepsinden güzel destekler aldım ve devam ettim.

Ailem için tek problem dedem ve babaanneme anlatamamaktı. Yaklaşık bir sene gel gitler yaşadık. "Yaşlılar anlar mı?" Soruları. Ama tüm deneyimlerim ve samimiyetimle söyleyebilirim, bu durumu en kolay kavrayanlar dedem ve babaannem oldu. "Her şey Allah'tan"

Babaannem okuma yazma bilmez. Ama onun bilinci karşısında hayretler içinde kaldım. Kız torunlarına "koca kızım" erkek torunlarına "koca oğlum" diyen babaannem, durumumu öğrendikten sonraki ilk telefon konuşmamızda bana "koca kızım" demesi ağlatmıştı. Babamın bana "kızım" demesi bir kaç ay almıştı nitekim.

Kuzenler Familyası

Halamın kızı ve oğlu ilk duyan kuzenler oldu. Biri ablam biri de abim yani... Ablam çocukluğumdan beri en güzel anılarımın içinde bir kız arkadaş gibi. Hemen "kız kıza alışverişe çıkalım" gibi konuşmalar geçti. Abim ise öyle sözler söyledi ki asla unutmayacağım.

"Arkanda değilim, abin olarak

yanındayım."

"Bundan sonra hissettiğin gibi yaşamazsan asıl o zaman karşında olurum, çünkü hepimiz hissettiğimizi yaşıyoruz".

Ben artık sosyal medyada fotoğraflarımı paylaştığımda tüm çevremdeki söylentiler açıklığa kavuştu.

Uzak kuzenlerden bir abi de babamı arayıp "laf söyleyecek olan bize gelsin" demiş. Bir kız çocuğunun böyle abileri olması dünyanın en güzel duygularından.

Bir diğer uzak kuzen familyasından ablam da bana hediyeler alıp gönderdi.

Bu kadar olumlu geri dönüşlerin ardından olumsuzlara değinerek bitiriyorum yazımı. Teyzemin oğlu sorgusuz sualsiz facebook'tan silmiş beni. Bu ilk fark ettiğim gün çok üzülmüştüm. Yıllarca abi dediğim insan en azından hakkı olmasa da bana hesap sorsaydı konuşma şansımız olurdu.

Ama sonraki gün düşündüm, bu kadar harika insanın içinde o benim için ne ifade ediyor? Sadece ona "abi" dediğim yıllara acıdım.

Okul öncesi öğretmeni olan karısı da benzer zihniyette ise gelecek nesillere yazık diyorum.

Yolları açık olsun, benimki belli ki çok açık...