Sosyal Yaşamda "Transseksüel Olduğumun Anlaşılmaması" Deneyimlerim!

Artık insanların iki hayatı var.

Sosyal medya ve reel yani sosyal yaşam...

Benim de bu hayatlar içinde aşama aşama edindiğim farklı sosyal kimlikler oldu. Çünkü ben bir transseksuelim.

Her ikisinde de erkek olarak algılandığım dönem...

Sosyal medyada fake kız profili kullandığım dönem...

Sosyal medyada tip olarak kadın algılanmaya başladığım dönem.

Ve son olarak esimi eğitebilmemle birlikte hem sosyal medyada hem de kadın olarak algılandığım yani şu an içinde bulunduğum dönem. Bundan sonra da hep böyle gidecek.

Hayatım boyunca normal bir hayat yaşamak istedim. Sıradan bir ailesi olan, okuyan, çeyizi olan sıradan bir genç kız olabilmek. Olabilmem için ya toplum buna izin verecekti ya da ben savaşacaktım. İlki imkansız. Savaşmayı seçtim ve inandım. İstediklerinize ulaşmak için hiç bir engel olmadığının kanıtıyım.

Sesimi eğitebilmemle birlikte kendimden emin olmak için ilk önce telefon konuşmalarına başladım. Telefonofobi yani telefonla konuşma korkusu vardı bende, onu da yenmiş oldum. Gayet başarılı sonuçlar aldım, telefonda sesim kadın olarak algılandı.

Esra Erol'u Aradım!

Ve İzmir'den Tolga adlı bir beye talip oldum. Sporcu, kaslı, zeus gibi adamdı kendisi. Aslında canlı yayına bağlasalar onun kaydını atacaktım da direkt olarak otobüs bileti ayarlamak istediler. Sonra bahaneler bulup adaylıktan çekildim. Umarım evlenmemiştir adam, şaka maka beğenmiştim:)

Uzun süre flört edip, hiç telefonda konuşmadığım insanları aradım. Telefonla konuşmayla ilgili bir sıkıntım kalmamıştı yani.

Sokakta Konuşabilmeye Başladım

Eski sesimle yani sesim kalınken baya çekiniyordum. Özellikle sonradan taşındığım mahalleden kimseyle pek iletişim kurmazdım. Neyse mahalleye sonra döneceğim, şimdi sırasıyla gidelim...

Mağazalarda orada burada konuşuyordum ama sesimden transseksüel olduğumun anlaşılıp anlaşılmadığını bilemiyorsun. Çünkü anlık ve belirli bir konuya dayalı sohbetler hepsi. Ben de buna emin olabilmek adına cesaretimi topladım ve yoldan geçen iki yakışıklıyı çevirdim. Birinden numarasını istedim. "Şaka herhalde?" dediler. "Ciddiyim" dedim. Aldım numarayı da. Bir yarım saat kadar da cafede oturup sohbet ettik.

Sohbet sırasında beni herhangi bir biyolojik kız olarak algıladıklarının farkındaydım ama emin olmak için mesajlaşmayı bekledim. Belki insanları kandırmak, daha doğrusu kendini net olarak açıklamamak etik değil ancak hayat her zaman doğru işlemiyor maalesef. Nitekim arkadaş beni bakire bir genç kız olduğumu düşündü. Ben de bozmadım. Dolayısıyla anlaşılmamıştım.

Bir kaç gün sonra bu kez ben yoldan çevrildim. Aslında bazen yakışıklı beyler tanışmak için bahaneler uydurur ama ben konuşmaktan kaçınırdım. Sporcu olduğu belli, kaslı bir abimiz "bizim spor salonundan mıydın sen?" Sorusunu sormak suretiyle tanışmak için ilk adımı attı. Hâlâ sıradan şirin bir genç kız olduğumu düşünüyor. Zaten öyleyim evet. Ekstra olarak transseksüelim o kadar.

Arkadaşlığımız devam ederse ona açıklamayı düşünüyorum.

Bizim mahalleye geri dönersek...

Apartmanımızın girişinde yaşayan şirin bir köpek dostumuz var. En alt kattaki amcadan başka en çok ben seviyorum. Sahibi belledi artık takip falan ediyor beni tehlikelerden koruduğunu sanarak çevremdekilere havlıyor falan. Sokakta baya sosyalleşmemi sağladı onunla arkadaşlığım. Onu severken amcalarla teyzelerle sohbet ediyorum. Babamı tanıyorlar, kızı olduğumu biliyorlar.

Apartmandan akranım olan kızlarla tanıştım arkadaş oldum.

Ama her şey bu kadar olumlu değil. Bir süredir beni izlediğini fark ettiğim mahallenin delikanlılarından biri nihayet tanışma teklifiyle geldi. Durum olumsuz çünkü ciddi ciddi ilişki düşündüğünü belli ediyor. Neredeyse evlenme teklif edecek. Çok tatlı, çok iyi kalpli biri. Yaşadığım mahallede ben ve ailemin refahı için ona trans olduğumu söyleyemem ama onu kandırmak da istemiyorum. Bu konuda ne yapacağımı şaşırmış durumdayım.

Kimsenin hayalleriyle oynamak istemiyorum. Ama bir yandan da bana iyi geliyor. Sanki çocukluğumdan kalan yaralar iyileşiyor. Özgürleşiyorum.