Kaldır Kafanı İki Kelam Edelim!

Bence yazmayalı çok uzun zaman oldu sanki...

Ivır zıvırla dolup, kopyala yapıştır ile kaynayan, iki lafın belini bile kıramayan şeylere benzeyen bencelerin mantar misali türediği, el üstünde tutulduğu, yüceltilip lanse edildiği, pohpohlanıp şişmiş egoları beslediği bir zaman diliminden dolayı da yazmak gelmedi içimden. Lakin, yazma arzusunu her daim içinde kamçılayan biriyim malumunuz!

Bu bencedeki mevzu bahis birkaç gün evvel sinemaya gitmek için sözleştiğim üç arkadaşıma göz atmayla ortaya çıkmıştır. Gerçi, mevzunun derinliği ve tarihi daha da eskiye dayanmaktadır. Konu ne mi?

Konu...

Kafasını elindeki zımbırtıya daldırıp konuşmayan günümüz insanı!

Kişisel bir hakaret saydığım, hoşuma gitmeyen ve daha da ilerisi nefret ettiğim bir hadisedir şu görselin canlı örneği! Eminim siz de bunu yaşamış, yaşıyor veya tanıklık ediyorsunuzdur. Çeşit çeşit mekanın olduğu herhangi bir semte gidin. Çevrenizi inceleyin, toplanan bir grup arkadaşın konuşmadığını, konuşmayı bırakın birbirlerinin yüzüne dahi bakmadan kafalarını telefonlara gömdüğünü mutlaka göreceksiniz!

İşte yeni nesil insanımızın acınılası hali bundan mütevellit ve muzdarip! Sohbetin, muhabbetin olması gerektiği yerde karşısındaki insanın yüzüne gözüne bakmak yerine telefonun ekranına bakmayı borç bilen, bunu benimseyen ve uyarıldığında önce yavşayan ardından da çirkefleşen bir nesil var. Hatta nesli kenara bırakalım yaşını başını almış kartlaşmış kadınlar ve erkekler de bu duruma dahil olmuş.

Kök salmışçasına....

Bu durum o kadar vahim bir almış ki, sadece ülkemizde değil tüm dünyada yaygınlaşmış. Deyim yerindeyse küresel bir virüsün saldırısıyla mallaşan insanlar oluşmuş.

Tıpkı bu görselde olduğu gibi telefonlar ellerimize kök salmış gibi neredeyse her gün kendini gözümüze ve gözünüze sokar hale geldi. Onlardan kurtulamadığımız gibi daimi şekilde bir bağlanma hissi içindeyiz.

Yansımalarımız da var!

Anası babası kendi yuvasında başını telefon, tablet ya da bilgisayardan kaldırmayan ultra jenerasyon ne yapsın?

Gördüklerini benimseyen ve tam da en erken yaş dönemi içinde büyüyen çocuklar ne yapsın? Elbette, büyüklerini örnek alarak, arkadaşlarının yüzüne bakmadan, konuşmadan, dışarıda oynamadan, terlemeden, soluklanmadan, denemeden, hissetmeden siber bir ölüm sürecine adım atıyorlar. En verimli çağlarını odalarındaki bilgisayarlara ya da minicik avuçlarındaki telefonlara yatırıyorlar. Aklı yetecek olanlar ile zekiler belki bundan pay çıkarır. Fakat, cehalet içinde yüzenlerin evlatları bu mahkumiyeti benimsemiştir.

Yoksa siz de?

Yoksa siz de bu durumdan sıkılan, bıkan, o masada oturan arkadaşlarının ağzına yüzüne ellerindeki telefonu sokmak isteyen azınlıkta mısınız?

Eğer o duruma ve hissiyata sahip iseniz tebrik ediyorum sizi! Hala bir nebze iyi durumdasınız.

Umarım değişmez ve çökmezsiniz.

Bu durumu en güzel anlatan videolardan birini de paylaşarak gece bencemin finalini yapayım.

Afiyet olsun, sağlık ve esenlikle kalınız.

#KaldırKafanıİkiKelamEdelim