Bir Erkek Çocuğu İçin Babasızlık

Bu yazı sanırım kabullenme yazısı tarzında. Ne kadar kız çocuğu babaya erkek çocuğu anneye düşkün deseler bile belli yaştan sonra erkek çocuğu veya doğduğundan beri erkek çocuğu her şartta ve her durumda kesinlikle babaya düşkün ve bir babaya ihtiyacı var. Bunu galiba kendimden biliyorum. Ben 18-19 yaşlarında hayata yeni yeni atılmaya başlamış genç bir erkek, yeni üniversiteye geçmiş yeni tecrübeler yaşamaya başlamış biriyim.

Tüm akrabalarım şehir dışında yaşıyor, annem ve ablamla yaşıyorum. Ellerinden geldiğince destek olup yalnız bırakmamaya çalışıyorlar ama tabiki de yetersiz kalıyorlar.

Bu durumu şöyle açıklayabilirim ancak; canınız elma çektiğinde 2 adet armut onun yerini dolduramaz.

Dahada kişilendirirsek bir babanın yerine sadece bir baba doldurur bir başkası değil. Bunu bu haftasonu akrabalarımın yanına gittiğimde anladım yani iki dayımıda gördüğümde. Kuzenlerime karşı davranışları gerçekten çok sıcak ve içten ee sonuçta bir baba ne kadar evladına soğuk davranabilir ki!

Neyse konudan sapmayalım.

Bir baba erkek çocuğu için bir gölge sanırım yokluğu çok zor.

Bende her genç gibi ciddi bir ilişki için çabalıyordum ve doğru kişiyi buldum. Ama bir kavgamızda bir tartışmamızda veya sıkıntılı bir durumda nasıl davranacağımı kestiremiyorum. Peki böyle bir durumda kimden yardım isteyeceğim kimden akıl alacağım deminde dediğim gibi elma elmalığını yapmazsa yerine armutu mu koymalıyım? Kesinlikle babamın yerini kimse dolduramayacak. Kıtlıktan çıkmış bir insan gibi açım kokusuna sesinin tınısına bıyığına ayran bulaştırmasına annemle küçük sürtüşmelerine.

Belki de ailecek film izlerken sevişme sahnesi çıktığındaki derin sessizliğe ve o andaki babamın bize göz ucuyla bakmasına açım.

Sorumsuzluğumdan şikayet etmesine açım, bana bağıra çağıra sövmesine açım, annemle kavga ettiğimde sesimin yükselmesine içerden " NOLUYO NOLUYO " diyerek bana tepki vermesine açım, "Yemek daha olmadımı acıktık" diye şikayet etmesine açım, odamda sigara içiyorum diye kızmasına açım. En çokta neye açım biliyormusunuz onunla zaman geçirmeye açım. Bir keresinde hatırlıyorumda ben çok küçükken balığa çıkmıştık doğal olarak akşamdan gittik ve ben yolda çok yorgun olduğum için arabada uyuyakalmıştım. Sabah olduğunda babam heyecanla beni uyandırdı ve çabuk ol balık kaçmadan oltayı çekmeye başla koş koş diye beni uykulu uykulu adeta sürükledi oltaya kadar.

Tabiki de benim de içimde de heyecan oluştu bu heyecanla beraber başladım oltayı çekmeye, çekiyorum ama o an küçük kollarıma o balık o kadar kuvvetli geldiki çok zorlandım. Ama babam mutluydu ve bunu bozmak istemedim sanırım ve kendimi o kadar zorlayarak çektim ve havaya kaldırdım ki balığı anlatamam. Hiç şaka yapmıyorum balık nerdeyse benim üçte birim kadardı buda yaklaşık 60 cm ile 70 cm eder. Balığı çektim ama babamın o anki yüzünü hiç unutmuyorum. Yüzünden okuduğum kadarıyla benden o kadar gururlanmış ve mutlu olmuştuki kendimi o an çok mutlu hissettim. Bir de bununla zıtlaşan bir örnek vermek istiyorum.

Ben geçen sene ygs-lys denen illete girdim durumum çok iyi değildi ama berbatta değilim Ankara özel bir üniversitenin %50 burslu Yazılım Mühendisliği bölümünü kazandım. Bunu babamın duyduğuna eminim ama beni arayıp kutlamadı sevincime ortak olmadı bile.

Peki ben bu davranışını hak edicek ne yapmış olabilirim?

Bir evlat nasıl hak eder bu davranışı? Büyük olan evlatmıydı babamıydı? Peki baba affetmezmi evladı her ne yaptıysa ne söylediyse affeden baba olmazmıydı? Evlat nasıl affettirir kendini inatçı bir babaya? Evladı hadi ordan edin babamsız ne yapacağımı bilemiyorum kimsesiz gibi hissetmem normal mi? Hayat böyle diyip kabul mü etmeli yoksa savaşmalı mı? Savaşıp sonuç elde edemeyince durmalı mı yoksa? Genç bir adam için zor bir durum.