Teşekkür Etmeyi Unutuyoruz!

Toplum olarak yaşadığımızı varsaydığımızda hepimiz gündelik yoğunluklar ve akabinde yaşanan yorgunluklar halindeyiz. Gün içerisinde kendimizde eylemi gerçekleştirirken bir başkası tarafındanda bizim için birçok eylem gerçekleştiriliyor.

Ama o kadar nankörleştik ki bir teşekkürü birbirimizden çok görür olduk. Sözler insanın yüzünde küçücük bir tebessüm bırakabiliyor. Örneğin hepimizin yaşayışından yola çıkarak dile getirmek istediğim bir davranış biçimini ele alırsak bir kafeye gittiğimizde getirilen yiyecek veya içecek her ne olursa bir teşekkürü çok görüyoruz belki anlamsız gibi geliyor,ama bu eylemi yapan kişiyi onurlandırıyor.

Ya da işçi işveren olgusunu ele aldığımızda yapılan bir işi zorunlu kıldınız ve eylem gerçekleştirildi karşılığında bir teşekkür etmek bu kadar zor olmamalı.

Biz nasıl davranış sergilersek karşımızdakinden alacağımız tepki bir o kadar artış gösterecektir. Toplum olarak ne kadar gelişirsek bizimde pozitif yaşamımız o kadar iyileşir.

İnsanların yüzünde bırakacağınız ufacık bir tebessümü çok görmeyiniz. Teşekkür etmek size bir şey kazandırmayacağını düşündüğünüz gibi birşey kaybettirmeyeceğini de irdelemeniz gerekir.