Askıda Unuttuklarımız

Dünya !

Söylerken bile zamanın akıp gittiğini dilde işittiren koskoca bir kelime, Dün-ya.

Hayrı dönmesinden midir bilmem ama her arkasını dönmeye çalıştığın da; önüne bir ilkbahar, ardın da tonlarca sonbahar bırakan felek Dünya...

İnsan dev bir dolaptır aslında. Ne kadar giydiği varsa hepsini asar askıya, anahtarı dilin de saklar ama bir kere açtım mı kapanmaz yara. Dürüstlüğünü, sadakatini, neşeni, hüznünü, her ne sakladıysan kilitli kapılar ardına tekrar giymeyi asla unutma.

Zaman ne kadar geçerse geçsin, kilitlediklerin tozlanır ama askı yerinden bir milim dahi oynamaz.

Kış günü öyle bir yağmur yağar ki ayaz da, askı da bıraktığın değerlere ulaşabilmek için yüzlerce kapak açmak zorun da kalırsın. İşte o gün o kadar kıymete binecek ki o askıdakiler; ne sen giymeye yeltenebileceksin, ne de onlar kendini o tozlu raflardan ayırt edebilecek.

Gün gelince tozlu raflardan söküp almalı kendini insan, yoksa bir kaşık suda da boğulur bu can...