KizlarSoruyor Halkına Bir Mektup: "Eşcinsel Olarak Yaşadıklarım"

Selam KS Halkı, yeni bir bence ile yine ben karşınızdayım.

Öncelikle benceye başlamadan şunları söylemek istiyorum; ben eşcinselliği ve eşcinselleri savunan,
"Eşcinseller çok iyi insanlar, Dünya rengarenk!"diyen, çiçekli böcekli, budist hoşgörüsüne bürünmüş absürt bir zihniyete sahip olan bir birey değilim. Aksine, ben bir eşcinsel olarak eşcinselliğe karşıyım. Çünkü eşcinsellik yüce dinimiz tarafından hoş karşılanmayan bir durumdur. Lut kavminin sonunu hepiniz bilirsiniz sanırım. Ayrıca bu yazıyı okuyacaksanız, tüm kaba ve kötü yorumlarınızı kendinize saklayın. Kibarca yazdığınız her türlü eleştri ve yoruma açığım.

Küçüklüğümden bahsederek başlamak istiyorum çünkü çocukluk yıllarımda yaşadığım bazı olayların bu hale gelmemde katkısı var.

Bundan yıllar önce, İstanbul'da vasat halli bir ailenin çocuğu olarak dünyaya geldim. Küçüklüğümde annem ve babam benim hem dini hem de dünyevi eğitimim için çok çaba harcadılar. Allah onlardan razı olsun. Babam genelde stresliydi, dini durumu nedeni ile yüksek diplomasına rağmen çalıştığı işlerde
tutunamazdı. O yılların gerici zihniyeti bir bahane bulur, sakal der, namaz der işinden ederdi. Neyse, kendimi bildim bileli, babam bana otorite ve sağlam bir eğitim vermiştir. Fakat bir gün olsun baba oğul olduğumuzu hatırlamıyorum. Babamla ilişkilerim hep resmi idi, iş arkadaşları ile bile daha samimiydi babam.

Evet, utanarak söylüyorum ki, okul öncesi için gittiğim bir eğitim merkezinde sözde "Hoca" olan genç bir erkek tarafından defalarca tecavüze uğradım!

Çok detaylı anlatamayacağım ama siz de az çok tahmin edebilirsiniz 5-6 yaşlarında bir çocuk için böyle bir olayın ne kadar korkunç olduğunu. Küçüktüm, korkmuştum, aileme hiç bir zaman anlatamadım ama onlar bir terslik olduğunu anladılar. Derslerimdeki başarım düşmüş, geceleri kabuslar görür olmuştum, her şeye rağmen iki yılımı orada geçirdim. Her günü, her haftası kabus gibiydi.... İki koca yılın sonunda iyice kötüye gittiğimi gören annem şüphelenmiş, babamla konuşup beni oradan aldırdı. Eve kalıcı olarak döndüğüm gün çok mutlu olduğumu hatırlıyorum.

Yaşadığım bu olaylardan sonra yıllar boyunca kendimi kirli hissettim. Sanki orada yaşadığım olayın sorumlusu benmişim gibi, kendimi suçladım. Korktum, aileme asla açılmadım. Birkaç yıl sonra, 10-11 yaşlarımda iken, yavaş yavaş bir şeylerin ters gittiğini, içimde bastıramadığım bazı tuhaf arzuların yavaş yavaş uyandığını anlamaya başlamıştım. Aslında gerçeği bilinçsiz olarak hep biliyordum ama hiç bilinçli olarak üzerinde durmadım. İçimde tarifsiz bir duygu vardı, önce bir abi şefkati aradım.

Cinsel duygularım gelişmediği için, masumca, şefkatini göreceğim, beni kucaklayacak bir abi-kardeş ilişkisi hayal ettim.

Ergenliğe girdikten sonra ise için işine cinsel duygular da karıştı. Kendimden korktum ve utandım, ben ki İslam terbiyesi ile büyümüş bir insan iken böyle bir pisliğin içine nasıl düşmüş olabilirdim? Kendimden iğrendim hep, 15-16 yaşlarıma kadar defalarca intihar etmeye, kendime zarar vermeye çalıştım. Kendimi sürekli günaha bulaşmış gibi hissediyordum. Çok şükür ki, intihar girişimlerimin hepsinden sağ salim kurtulmayı başarmışım. Şimdi çok aptalca geliyor yaptıklarım. Sonra kabul ettim kendimi, istesem de, istemesem de, değiştiremediğim, yanımdı bu...

Bu zamana kadar defalarca aşık oldum. Tabii ki de hepsi karşılıksız idi. Aşkın acı bir şey olduğunu anladım, zaten istesem de sevemezdim. Sonra aşık olmaktan vazgeçtim.

Sorguladım hep, erkeğin erkeği öpmesi mi? Erkeğin kadını öpmesi mi? Sonra gördüm ki, kadın erkek için, erkek de kadın için yaratılmış. Sanki ben düzeni bozan, dengesiz tekunsurdum evrenin ortasında.

Çevremdeki insanlara baktım, hepsi heteroseksüel, istedikleri gibi aşık olabiliyor, sevebiliyorlar, karşılarına maddi engeller çıksa bile manevi engelleri yok. Rahatlar, yarını hayal edebiliyor, aşk şiirleri yazabiliyorlar. Bana haksızlık edildiğini düşündüm, ben mi seçmiştim bu yolu? Hayır! Ben mi istemiştim böyle olmayı? Hayır!
Peki neden ben? Bir noktadan sonra gördüm ki, herkesin bir imtihanı var, kimisinin ki tüy kadar, kimisinin ki ise çok ağır. Bu da benim imtihanım dedim kendi kendime.b Dönüşü olmayan bir noktada olduğumu hissediyordum, çok korkunç bir his gerçekten, dışarıdaki her insan düşmanım imiş gibi geliyordu..

Yıllar boyunca bir erkek hayal ettim

Şefkatli kollarıyla beni saracak, nefesini hissedeceğim, bana her şeyin bittiğini söyleyecek, beni tüm bu olanlardan alıp uzağa, çok uzağa, kavramların olmadığı bir yere götürecek, beni karşılıksız sevebilecek, kendimi ona ait ve bağlı hissedebileceğim, güçlü, şefkatli bir erkek...
Saçma, anlamsız, boş bir hayal aslında, Yaşadıklarımın tesellisi idi benim için. Her yerde heteroseksüellik bombardımanı yapılırken, film afişlerinde, medyada, sanatta, şiir de, sahnede, müzikte, sokakta, hayallerimde kurduğum bir dünyada yaşadım hep. İnsanlardan tamamen koptum.

Sonra başka eşcinsellerle tanıştım, hiçbir zaman ilişkim olmadı, gördüm ki, diğerleri toplumla barışık yaşayabilmek için toplumun onlara dayattığı kadınsı, aptal, seks ve paradan başka gözü hiç bir şey
görmeyen eşcinsel erkek profiline bürünüyorlar. İğrendim, kadınsılıktan, kadın gibi olmaktan, ne mutlu bana ki hiç bir zaman oynak ve hoppa biri olmadım.

Bir kaç akrabama açıldım, kimisi anlayışla karşıladı, kimisi "yoksa bana da hallendin mi?" deyip bağlarını kopardı. Onları suçlayamam, sorunlu olan benim çünkü. Bazıları bana ileride bir kadınla evlenmemi tavsiye etti, cinsel dürtülerimi kontrol etmem için. Kabul etmedim, çünkü hiç ilgi duymadığım bir vücuda sokulmak hep itici gözüktü bana. Her şeyden öte, bana inanan, güvenen sadık bir kadına yalan söylemek istemedim. Evliliğimi yalanlar üzerine inşa etmek istemedim, böyle olaylar siz ne kadar saklarsanız saklayın mutlaka ortaya çıkar. Ortaya çıktığı gün bana gönülden bağlı birisini kırmak istemedim. Cinsel dürtülerimi kontrol altında tuttuğum sürece de evlenmeyi düşünmüyorum.

Gerçekten çok zor durumda kalırsam, belki beni bu durumumla kabul edecek kadar anlayışlı bir bayanla olabilir ama ne kadar istesem de, bir erkekle asla. Önümde kocaman bir hayat var hala, umarım Rabbime itaat içinde, hayırlı bir şekilde geçiririm...

Siz heteroseksüellere söylemek istediğim ise şu;

Eşcinsel bireylere anlayışlı davranın, onları iyileşmeleri için destekleyin, onları sevip bağrınıza basın demiyorum ama gerçekten bu yalnızlık insanı bu sapkınlığın içine daha da itiyor.
Belki de bir grup heteroseksüel insanın yardımıyla eşcinsel bir birey tekrar heteroseksüel içgüdülerini kazanabilir, iyileşebilir. Onlarla sağlıklı iletişim kurun, ıslah edici olun, sadece eşcinselleri değil, insanları yargılamayın.
Yanlışları yok etmek için insanları yıkmak, onları dışlamak yerine onları kucaklayın. Siz heteroseksüellerin sağlıklı desteği olmadığı sürece eşcinsellik yeryüzünden hiçbir zaman silinmeyecek. İnsanların içinde doğruları inşa edin. Yıkmayın, yapın, kırmayın, yapın. Ve şükredin! Aşkı ve sevgiyi, iki yüce duyguyu tüm pisliklerden uzak bir şekilde yaşayabiliyorsunuz. Yeryüzüne bu şekilde geldiğiniz için ne kadar şükretseniz azdır.

Siz homoseksüellere tavsiyem

Sakın kadınsılaşmayın ya da erkeksileşmeyin. Toplumun sizi içine sokmaya çalıştığı o ucuz, o iğrenç kalıba girmeyin. Kadınsanız kadın, erkekseniz erkek olun. Yaratıcının kurallarına başkaldırmayın. Eşcinsellik sağlıklı bir cinsel kimlik değildir, bunu unutmayın. Sizi anlamayacak insanlara açılmayın, anneniz olsa bile. Ne kadar zor gelse de ilişki yaşamaktan kaçının. Çevrenizde sizi destekleyecek insanlar varsa, onların desteği ile doğru yolu bulmaya çalışın. Hayatta en kötüsü bile olsa vazgeçmeyin, savaşın, bugün tatlı tatlı yemenin yarın acı acı geğirmesi mutlaka olacaktır. Bu dünyada yasak ilişkiler yaşayanlar, bunların bedelini ahirette ödeyecek, uzak duranlar ise mükafatını alacaktır.

Selametle kalın. Umarım bir nebze olsun ufkunuz açılmıştır ve umarım hiçkimse benim yaşadıklarımı yaşamaz.

#Rebellion #Dselim430 #CiciEjderhaCık #Emegesaygı #Yıkmayın,Yapın!