Homofobi ve İnsan

Bu "Bence" bazı kullanıcıları rahatsız edebilecek içeriklere sahiptir. Fakat sizden ricam; sadece 5 dakika gibi bir süre için, ön yargılarınızı kavanoza kaldırın.

Merhaba arkadaşlar,

Bunu paylaşıp paylaşmamak arasında gerçekten gidip geldim. Ama adım atmazsak,asla koşamayız. O yüzden fazla uzatmadan başlayalım...

Toplum

Homoseksüel bir insana, sorabileceğiniz ilk soru; toplum baskısı içinde nasıl yaşadığıdır. Dünyadaki en zengin insandan en fakir insana kadar (maddi-manevi) herkesin üzerinde toplum baskısı vardır. Herkes toplum baskısından şikayet eder ama şikayet eden toplum bütünü oluşturamaz. Homofobi de burada başlar.

Baskının yanı sıra, bunun hastalık olduğunu savunan bir taraf var. Her zaman dediğim gibi, kimsenin görüşünü eleştirmek hakkımızı aşar. Ama gerçekten, kendimden örnek vermek istiyorum. Homoseksüel olduğumu hissettiğimden beri gerek ailem gerek kendi isteğimle doktorlara,uzmanlara,danışmanlara gidiyorum. Hatta -ki bunu yazmak benim için çok zor- 3 aylık gibi bir süre klinikte kaldım. Onun bana getirdiği hastalıkları ve psikolojik çöküntüyü ne anlatabilirim,ne anlayabilirim. Belki kişisel, belki imkansız. Ama en azından bu bence "ben" dili ile yazıldığı için, tedavisi yok diyebiliyorum.

Dinsel boyuta gelirsek. Ben bu konuda standart bilgi sahibiyim. Burada atıp tutamam. Ama şunu söyleyebilirim; siz bir insanı günlük olarak takip edip haftanın sonuna geldiğinde sen bu kadar günah işlediğin için cehenneme gideceksin,bunun başka açıklaması yok! Böyle bir cümle kuramazsanız, bu da Allah ile kul arasındadır.

Tedaviden bahsettim. Ama onu biraz açmak istiyorum. Şimdi hemcinsine aşık olmak dersek; hemen aile akla geliyor. Yine ben,ben ve ben. Bu zaten ilk sorulan sorular arasındadır. Ailemiz kusursuz değildi. Durmadan seyahat ederdik,neredeyse her yıl şehir/ülke değiştirirdik. Annem ve babam işleri çok yoğun olduğu için vakit ayıramazdı. Kardeşlerim beni kıskanırdı falan filan. Yani, kuşbaşı her ailede olan şeylerdi. Annem de babam da bana darbe olabilecek hiçbir davranışta bulunmadı. Asla desteklemediler,ama kalbimi kırmadılar.

Bu paragrafları bir örnekle açıklarsak: Sizin adınız X. Ve toplumun büyük bir bölümü diyor ki: "Adı X olan herkes iğrençtir.O çok çirkin bir isim. Adı Y olan insanlar yükselmeli." Siz ne hissedersiniz? Kendinizi aşağılanmış ve eksik hissedersiniz. Bu öyle bir boyuta ulaşır ki, artık yasal olarak isminizi değiştirmeyi başarırsınız. Artık sizin isminiz Y'dir. Ama size biri Y diye seslenirse bakabilir misiniz? Onu kendinizle bağdaştırabilir misiniz? Siz X olarak doğmuşsunuzdur,o sizin benliğinizdir. Ve uyum sağlamayı asla başaramazsınız.

Aşk

Bu, bahsettiğim baskıcı toplumun ateşe verildiği maddedir. Benim, bir sevgilim var. Ve ben onun hakkında sonsuza kadar yazılar,sözler,şiirler vs. yazabilirim. Ama sokakta ona aşkla bakarsam,onu öpersem,sevgi sözleri söylersem,sarılırsam gerçekten ahlaksız damgası yemek olağan bir hale geldi. İzin verirseniz ben geçen hafta yaşadığım bir olayı örnek vermek istiyorum. Kız arkadaşımla kahve içiyorduk, koltukta oturuyorduk.

Ben ona küçük bir hediye almıştım, o da teşekkür etmek için yanağımdan öpüp sevdiğini söyledi. Yan masamızda oturan kadın birden kalktı ve bize hakaret ederek gitti. O gün gerçekten ağladım. Yaptığı şey sadece öpmekti. Ama ahlak kurallarının dışına çıkacak bir şey değildi. Tamam, uygunsuz hareketlerde bulunanları ne olursa olsun bende yadırgıyorum. Demek istediğimi anladığınızı biliyorum ama gerçekten üzülüyorum.

LGBT

Özellikle "Onur Yürüyüşü" adı altında yapılan şu son etkinlikte olanlar şu 4 harfe tiksinti duyulmasını sağladı. Ama bu grubun kurulmasının-sürdürülmesinin asıl amacı yukarıda yazdıklarımdır. Ben ve benim gibi bütün homoseksüel insanlar toplumun baskısına üzülüyor,sinirleniyor,tepki gösteriyor. Ve bir grup içinde toplanıp baskıları kırmaya çalışıyoruz. Asıl amacın dışına çıkılmışsa da, bir çürük çilek için bütün tarladan vazgeçer mi insan?

Sonuç Olarak...

Söylemek istediklerimi umarım iyi anlatmışımdır. Benim ve diğer herkesin asla ama asla öğüt vermek ve emir vermek gibi bir yetkisi yoktur. Paylaşımımda da mümkün olduğunda genel görüş yazmak istedim. Ama tek bir ricam/ricamız var. Homofobik insanlar bile olsanız, yine de kötü davranmayı bırakın. Kalbim çok acıyor ki ne acımak. Hepimiz aynı havayı soluyoruz,aynı beden yapısında yaşıyoruz,aynı müzikleri sevebiliyoruz ve herşeyin en önemlisi, aynı gökkuşağının altında yaşıyoruz. Hepimiz susabiliyoruz da,bağırabiliyoruz da. En büyük isteğim şudur ki, gerektiğinde birlikte susmayı bilelim. Ne tartışmalar büyüsün, ne de kalpler kırılsın.

Evet noktayı koymayı sonunda başardım. Okudunuz ve buraya kadar geldiğiniz için çok teşekkür ederim. Lütfen hakaret etmek istiyorsanız bile,etmeyin. Hiçkimse Tanrı değil. Yargılamayı Yaradan'a bırakalım. Biz sadece yaşamayı bilelim.

Haksızlık ettiysem bağışlayın. Renkli günler dileğiyle...

#Casinimo