''Hayatım Olmuş Yalnızlık''

Bence herkes için farklı bu yalnızlık denilen illet. Belki ben şu an yalnızım diye düşünürken başka birisi benden çok daha yalnız, üstüne çaresiz ve belki de hasta hissediyordur kendini. Ama ben o kişiyi göremedikten sonra, çaresine derman olamadıktan sonra, sadece kendimle boğuşup dururum.

Bazısına göre aşkı bulamamaktır yalnızlık, bazısına göre istediği arkadaşı bulamamak, bazısına göreyse elinde bulunan ailesini kaybetmek..

Bazen sadece ailen varsa şanslı hissedersin kendini. Hiç kimseye ihtiyacın olmadığını düşünürsün. Bazen de bu duygunun etkisi kısa sürer..keşke bir sevgilim olsa da boynunda huzur bulsam dersin. Ya da herhangi bir arkadaş..dost. Her şeyimi anlatsam, içimdeki tüm sıkıntıları döksem, sanki bir daha hiç derdim olmayacakmış gibi gelse dersin. Keşke gelse..

Ben neden yalnızım diye düşündüğüm o kadar çok zaman oldu ki. İstanbul'a taşındığımdan beri..yani yaklaşık 12 senedir. Memleketimde çok güzel zamanlar geçiriyordum. Bana değer veren insanlar oradaydı.. Sanki verilen tüm değeri 12 yıl önce Bolu'da bırakıp gelmiş gibi hissederdim. Bütün neşem,enerjim,atılganlığım ciddiliğe ve çekingenliğe dönüştü o zamandan sonra. Hep bir karamsarlık. ''Senin çocuk neden bu kadar ciddi?'' soruları. ''Acaba neden?'' diye soramamalar..

12 sene içinde sadece 2 dostum oldu. Bilmiyorum belki seçiciliğimden belki de çekingenliğimden.. Ama bence ne kadar zor olsada çekingenlik yalnızlık için bir sebep değildir. Bulan seni yine buluyor. Yalnızlık için sebep Allahtandır. Eğer yalnız kalırsam, neden yalnızım sorusu bir anlık aklıma gelirse, Allahın benden uzak tuttuğu, koruduğu birileri vardır diye düşündüm hep. Hayırlısı gelip beni bulur dedim. Hala da öyle düşünüyorum.

Şu an ne düşündüğünü bilmiyorum. Ama sen Allahın senin için en iyisini düşündüğünü bil olur mu?

Okuduğunuz için teşekkür ederim. Güzel akşamlarınız olsun :)