Bir Yalnızlığın Bitiş Hikayesi

Yerde duran çantasını koluna taktı, anahtarı unutup unutmadığını anlamak için çantayı salladı ve içinden gelen şıngırtı sesiyle içi rahatladı. Ayakkabılarını çıkarmamak için anahtara kadar yerde sürünmesi gerekmeyecekti. Ailesinin evinden ayrılalı belki de 2 sene oluyordu ama hala ayakkabılarla eve girmekten korkuyordu. Belkide alışkanlıktı. Kapıyı kapattı ve kitlemeden merdivenlere yöneldi. Kitlese bile bir işe yaramazdı zaten, kapıya yanlışlıkla biri yaslansa bile açılırdı.

Merdivenlerden inerken elini çantasına attı ve telefonunu çıkardı. Tabiki şarjı yoktu. Ne zaman oldu ki?

Montunun cebinden sarkan kulaklığı cebine tıkıştırdı. Bu günde trafik sesiyle gidecekti okula demek ki.

Dik yokuşu inerken büfeden kahve almak için çantasının içinden bozuk para aramaya başladı...

''Her zamankinden Gürbüz amca.''

Çantanın dibinde parlayan 1 liraya ulaşacakken birden onun sesini duydu.

-Gürbüz amca yok ben yardımcı olayım.

+Ha şey ben kahve alacaktım.

-Nasıl olsun

+Sade karton bardakda lütfen

''Son 2 yıldır saat sekiz buçukta Gürbüz amcadan kahce alırken, kim bu şimdi! Ve benim monoton hayatımla oynamaya ne hakkı var!'' diye düşündü.

+Gürbüz amca nerde?

-Bu sabah biraz işi vardı sanırım benim bakmamı istedi yerine

+Peki sen kimsin?

-Ben Aras, Gürbüz amcanın komuşusuyum. Buyrun kahveniz.

Az önce bulduğu para çantanın kara deliğine girmişti sanki. Akşam dönüşte bırakmayı düşündü.

+Şey akşam dö- ben karton bardak istemiştim.

-Karton bardak kalmamış. Birazda sinirlisiniz sanırım biraz oturun bence.

+Ne!?

Beril'in şaşkınlığı sadece yüzünden değil sesinden de belli olmuştu şimdi.

-Diyorum ki biiiraaazzdaaa siiiniiiirrrlliiisiiiinniiiz gaaallliiibbbaaa.

+Duyabiliyorum bağırmana gerek yok.

bir an durdu eğer giderse hayatının monotonluğu daha çok bozulacaktı. Hem bazı sabahlar kahveyide burda içerdi zaten.

Kahveyi aldı ve alçak taburelerden birine oturdu. Çantasını ve kahveyi küçük masaya yerleştirdi. Yüzü Aras'a dönüktü. Tabureyi masanın diğer köşesine çekti ve öyle oturdu. Evet biraz daha iyi bir manzara vardı şu an. Merdiven altındaki koli manzarası.

Çantasından sigarasını çıkardı ama çakmak yoktu. Tabiki yoktu evindeki 50 tane çakmak onunla dışarı çıkmamak için çantasından atlayıp koltuk kenarlarına sıkşırdı çünkü.

-Bunu mu arıyorsun

Beril kafasını çevirdi ve Aras'ın suratındaki zafer gülümsemesine baktı. O sigara içilecekti. İstediği kadar zafer kazanabilir.

+Alabilir miyim?

-Tabiki.

Paketten bir sigara çıkardı ve çakmağı almak için elini Aras'a uzattı.

-Tek bir şartım var.

+Öyle mi neymiş o?

-Bir sigaranı alırım tabii isminide.

Her gün çakmak aldığı standa baktı çakmak yoktu. Hatta stant da yoktu.

+Pekala al bakalım.

Paketi Aras'a uzattı. Aras daha elini uzatmadan geri çekti ve içinden bir sigara alıp paketi çantasına koydu. Sigarayı uzattı.

-Birde ismini alayım.

+Beril. Şimdi çakmağı alabilir miyim?

Aras önce kendi sigarasını yaktı sonra masaya oturdu. Beril'e çakmağı uzattı. Aklından sadece sigara ve kahvesini içip kalkması gerektiğini geçiren Beril, Aras'ın masaya oturmasından rahatsız olmuştu. Çakmağı çaktı ve sigarasından bir nefes aldı.

-Tanıştığıma memnun oldum Beril.

+Hıhı bende.

Bir yudum kahve bir nefes sigara... 10 dk boyunca büfedeki tek ses sigara kağıdının yanma sesi oldu.

Beril sigarayı söndürmeden önce kafasını çevirdi ve Aras'a baktı. Aras onu izliyordu. Kumral bir kızdı, yüzünde çilleri vardı ve hep çenesinde çıkan sivilcenin silik izi... Kısa saçlarını güneş gözlüğüyle arkaya doğru toplamıştı. Bir anda kızardı. Aras bunu farkedince gülümsedi. Berilse kızarmasının utançtan değil kalbine düşen ateşten olduğunu biliyordu. Hayatındaki monotonluğun daha fazla bozulmasına izin veremezdi. Sigarasını söndürdü ve kalktı. Aras hala oturuyordu. Çantasını aldı ve arkasını döndü.

Artık hayatındaki monoton günlerin geride kaldığını farketti. Sakız paketlerinin altındaki dolapta çakmak standı duruyordu yanında da bir yığın karton bardak...

İlk kez bu tarz bir yazı denedim umarım beğenirsiniz...

Okuduğunuz için gözlerinize sağlık...