Çimlere basmayı özledim.

Çıplak ayakla çimlerin üzerinde yürümeyeli ne kadar oldu? Ben çok özledim mesela.

Günümüz büyük şehirlerinde "şehirliyiz, moderniz, her türlü imkan ayaklarımızın altında" diye hava atarken ayaklarımızın altında olması gereken en önemli şeyin yemyeşil, capcanlı çimler olması gerektiğini unutup cahilce bir kibir içine giriyoruz.

Yapabilmenin artık bir lüks sayıldığı "insan hakkı"dır çimlere basmak. Artık çimlere basmamamız gerektiğini tabelalarla kafamıza kakan site bahçelerinden, belediye parklarından geçip yapay plastik çimlerle kandırılan AVM köşelerinde yürüyüp az kalan doğal çimlik arazilerde de ayağımıza çam kırığı, pislik, taş vs. gelmesi korkusuyla iyice uzaklaştığımız doğanın son çığlığında sürekli daha betonsal, daha az yeşil bir şehirleşme yarışındayız. Ne kadar uzun ve süslü binalar yaparsak, o kadar moderniz. O binayı paraken o binada yaşayacak/çalışacak insan sayısı kadar araç park yeri de yapıyor muyuz? O binanın işgal ettiği alan kadar bir yeşil bölgeyi başka bölgelerde kompanse ediyor muyuz? HAYIR!

Öyle acınacak hale gelmişiz ki ilginç terlik tasarımı olarak artık tabanı çim şeklinde ürünler bile satmaya başlamışlar.
Geçen gün yeni yapılacak bir AVM'nin önünden geçerken reklam panolarına baktım da; adamların AVM adına övebildiği tek şey, ellerinde markalı poşetlerde gereksizce harcadığı paraların karşılığı ürünler olan süslü bay/bayanlar yorgun ama yüzünde salakça bir gülümsemeyle yürüyorlar.
Mandıra Filozofu filmindeki "aydınlanmış" adama imrenmeden edemiyorum.