Neredeyse Unutuyordum Seni

Neredeyse unutuyordum seni...

Biterken bile, giderken bile sessizdin. Zaman geçmek bilmedi ama aylar geçti.

İlk başta unutmak istemedim. Bu ayrılığı, bu sessizliği düşünmek istemedim. Belki de sadece kabullenemedim bittiğime.

Evet, ben bittim. Bıraktığın anılar çöktü üstüme.

Zaman ilaç dedim. Oysa zaman en kötü ilaçtı.

Ama ben yine de ilacımı düzenli alıyorum, sensiz alıyorum.

Unutmak istedim sonralarda. Mümkün müydü bu? Bence hayır.

Birşeyleri unutabilirsin ama birilerini unutamazsın.

Yoksa unutur muyum?

Ve...

Zaman geçti.

Günler bitti.

Ay değişti.

Ve...

Unuttum?

Ah neredeyse...

Nerdeyse unutuyordum seni...

Ta ki o kahrolası şarkı yeniden karşıma çıkana kadar

Ta ki o kahrolası anılar yeniden aklıma düşene kadar

Ta ki o kahrolası sesin yeniden kulağıma gelen kadar

Sonra ne mi oldu? Başa döndüm. Bittiğim güne döndüm.

Neden mi unutamadım? Çünkü ayrılıklar da sevdaya dahilmiş.

Seni sevmediğim gün, seni unuturum. Seni sevmediğim gün, seni unuturum. Seni sevmediğim gün, unuturum. Seni sevmediğim gün.... Seni sevmediğim... Seni... Seni... Seni... Seni... Seni... Seni... Seni... Seni... Seni seviyorum.

Yazardan not : Okuduğunuz için teşekkürler. O şarkı, bu şarkı değil ama bu şarkı benden bir şarkı:)