Sana Gül Bahçesi Vadetmedim

Gül bahçesi deyince aklıma bu geldi :)
Bir bahçe düşünün sahibi tarafından çok iyi saklanmış. Kimsenin varlığından bile haberi olmadığı gizli bir bahçe.. Kimse görmesin, bilmesin, zarar vermesin diye yüksek duvarlarla çevrilmiş kimse açamasın diye kapısına kocaman bir kilit asılmış.. Göz görmemiş, ayak basılmamış bir yer..
Bir gün sahibinin bile unuttuğu bir zamanda bir bahçıvan çıka gelmiş. Biraz müzik iniltisi, bir kaç sihirli söz kapılar ardına kadar açılıvermiş.. Bahçe sahibi şaşmış bu işe ama, ilk keşfeden ve kapıyı aralayan ilk insan olduğu için almış onu içeri…
Bahçıvan kısa sürede bahçeyi çok güzel bir hale getirmiş.. Güllere hayranmış her yere güller ve karanfiller dikmiş… Bu bahçeye en çok karanfiller yakışmış.
Bahçıvan bu bahçeye giren ilk kişi olmaktan o kadar mutluymuş ki ömrünün sonuna kadar bu bahçede ve sahibiyle birlikte yaşamak istediğini söylüyormuş..

Ama bir gün bahçıvan çıkmak istemiş bu bahçeden. Belki de gitmek zorunda kalmış.. O anda bir fırtına kopmuş bahçede taş taş üzerinde kalmamış. Sanki bahçenin kıyameti kopmuş ve gitmiş bahçıvan aniden hayatlarına girdiği gibi ansızın gidivermiş..
Fırtınadan geriye bahçe sahibinin her baktığında içini kanatan boynu bükük karanfiller ve dikenli gül dalları kalmış bahçede.. Sahibi de bir daha eskisi gibi olmamış. Sahibi hep kendini suçlamış bahçesini daha iyi koruyamadığı için.. Ama olan olmuş artık.
Şimdi bir bahçe düşünün gizli bir bahçe keşfedilmiş, feth edilmiş ve fatihi tarafından yakılmış, yıkılmış, viran edilmiş..
Şimdi de bu bahçenin bir insan yüreği olduğunu düşünün…