Kadınlık onurumu yıllar içinde kaybettim...

Temel amacımız kendimizi sevmek değilmi?


Toplumda bozulmasın diye kurulan yuvalarda kurban edilen kadınlar var. Ne hanım deniliyor ne de cariye, hertürlü amaca uygun olarak kullanılan, imzayla sahip olunulmuş kadınlar var. Bize, yemek ve temizlik yapmayı kocaya iyi bir hizmetçi yetiştirmeyi amaçlamış analarımız var bide . Üzücü değilmi? Keşke en önce kendimize saygı duymayı hiçbirşeye mecbur olmadığımızı ve dünyaya gelme amacımızın bir erkeğe adanmak olmadığını öğreten bilinçli ebeveynlerimiz olsaydı !



Her şiddete maruz kaldığımda buna bağışıklık kazandığımı farkettim. Bende artık yıllar içinde buna alıştım. Canım nerdeyse hiç acımıyor. Esas düşündüğüm şey; ben niçin ısrarlıyım dayak yemeye? Sevgili büyüklerimizin "herkeste var kızım herkes çekiyor yuvan dağılmasın çocukların öksüz kalmasın kocandır o senin otur ekmeğini ye" diye beynimizi yıkadıkları için olabilirmi? Bu sevgili büyüklerimizmi bizi köleleştirdi? Onurumuzun mücadelesini sessiz kalarak kazandıkmı sizce?


Kadınlık onurumu yıllar içinde kaybettim ..


Bir sadisti tatmin etmekten öteye geçtimi?


Beni yüreklendirip kefen paramı boynuma altın yapan aileme teşekkür ederim. Günaha girmek istemeyen yuvamın bozulmasını istemeyen bencil akılveren büyüklerime teşekkür ederim. Bana ne büyük bir iyilik yaptıklarını keşke kendileride görebilseler..


Ben bu şekilde belki uzun bir müddet devam edicem, belki ömrüm yettiği kadar.. Cesaretim yok. Fikrim yok. Özgüvenim yok. Öğrendiğim kadar dert çekmeye, öğretmedikleri kadar özgürlüğe kilit vurmaya devam edicem.


Evlenmeden önce yaratılış amacınızın ne olduğunu bir düşünün!

Kadınlık onurumu yıllar içinde kaybettim...
Cevapla