Kaslı erkeklerin zihinsel olarak zayıf oldukları klişesinde doğruluk payı var mı?

“yanlış bir yatırım getirisi“ evet, tam olarak bu. Bir de bazılarında kendi bedenlerine karşı neredeyse otoerotik bir ilgi gözlemliyorum. Bana çok hastalıklı geliyor

Otoerotik kesinlikle. O zaman şundan bir sonuç çıkaralım ve teyit etmiş oluruz ----> derin bir güvensizlik. Kaslarını sergileyenlerin çoğunda narsistik bir döngü var. Yani kendi yetersizliklerinden yakınarak mücadele ediyorlar. E onay da almayınca otoerotik bir ilgi olarak kendi kendine verdikleri şehvetimsi bir doping. Bir kere fiziksel takıntı oldu mu bu ilgi asla bitmeyecek. Beden ne kadar değişirse değişsin temel sorun öz değer eksik kalacak. Sağlıklı bir yaşam tarzı da değil. Herkesten narsistik bir şekilde onay aramaya çalışarak tükenmez arayışıdır. Onlarda şöyle bir inanç var, "kadınlar kaslı erkekleri arzuluyor sosyal medyada görüyorum ----> o halde bu arzularını yerine getireliyim" bir ödev bilinci de değil. Hastalıklı.

Tolkien’in yüzüğünü çağrıştırıyorlar bana. Onlar yüzüğe sahip olmak değil, yüzüğün kendisine dönüşmek istiyorlar.

Narisisizm. Obsesif statü arayışı. Yüzük ----> kendi karakterini dışsal bir güce teslim etmek.

Yalan söyleyemem, erkeklerin arzu nesnesi olarak etlerini sergilemesi içimde rövanşist bir neşe uyandırıyor. Kendilerini en “maskülen” oldukları haliyle nesneleştirmeleri çok paradoksal 🫢

Bu eleştiri değil bir vicdanın tezahürü. Dışavurum. Rövanşist bir neşe ifadesinden değindin. Bir intikamdan duyulan bir haz? Geçmişte nesneleştirildin mi? Ya da yargılandığın için duyduğun bir haklılık duygusunun yansıması? O halde bu durum sana şu duyguyu yaşatır: Geleneksel olarak biz kadınlara bakan ve yargılayan "maskülen" güç -----> kendi iradesiyle kendini bir arzu nesnesine dönüştürmesi.
İktidar burada temsilen tersine döner ve seni de mutlu eden de budur.

Asırlardır nesneleştiriliyorum? Erkeklik krizi, rollerin değişimi, güç ilişkileri, cinsiyet rolleri vs. tüm bunları gözlemlemek için çok elverişli bir zemin de sunuyor. Yani duygusal ve entelektüel olarak uyarıcı bir yanı da var şu toplumsal tablonun.

Tespitin iyi aslında senin durumun kişisel travmayı entelektüel silaha dönüştürmek. Asırlardır nesneleştiriyorum gerçeğinden yola çıkarak erkeklik krizini ve güç rollerini tam tersine bu dönüşü duygusal tepki vermek yerine soğukkanlı bir analiz yaptığın aşikar. Senin rövanşist neşen bizlerin ezilmilşliğine karşı geliştirdiğin bir savunma belki de zekice. Toplumsal zorluk yaşadığını da göz önünde bulundurursak sana kimsenin göremediği güç dinamiğinin farkındalığını da vermiş.

Bence erkek ve kadın arasındaki hiyerarşinin kökeni sadece kültürel değil. Toplumsal zorluklara maruz kalmamış olsam dahi böyle reaksiyon verirdim hem. Ayrıca beni analiz etmeyi keser misin, dr. freud?:)

Ben burada psikolojik tanı koymadım ki. Sen "rövanşist bir neşe" dedin. Ben de düşündüm. Bunu da rasyonel olarak formüle ttim. Bu bir Freud denemesi değil. Mantıksal yapıyı deşifre etmeye çalıştım. Hiyerarşinin kökeni ne olursa olsun kültürel de olsa biyolojik de olsa senin paradoksal nesneleştirme gözleminin gücünü de değiştirmiyor ama

Çağrışımsal olarak aklıma bunu getirmesinin sebebi benim fikirlerimi meydana getiren yaşantıların ne olduğuna dair bir tahminde bulunmandı.

Teyit ettin yani. Fikirler deneyimlerin mantıksal sonucu. Benim çabam senin fikirlerin değil. O fikirleri meydana getiren mantıksal zinciri görmekti. O zaman sorunun amacını da şöyle irdeleyelim: Kas obsesyonu gibi güncel ve bariz toplumsal fenomeni erkeklik krizini güç ilişkilerini ve rolleri incelemek için ideal bir laboratuvar olarak da gördüğünü de belirteyim madem.

Beni korkutuyorsun, dur artık

Belki de korku gerçeği görme sorumluluğundan kaçmanın tek yolu...

Belki de korku insanları ele geçiren a. i. yazılımlarıyla ilgili distopik bir senaryodan korunmanın tek yolu…

AI yazılımı gibi senaryoyu canlandırmakla konuyu değiştirip kendi sorumluluğundan ve mantıksal yüzleşmeden daha nereye kadar kaçacaksın merak ediyorum.

Beni hangi gerçekle yüzleştiriyordun en son? Kaçırdım. Ha ama keskin gözlemleri ve analiz yeteneğiyle en derin arzularım ve korkularıma ayna tutup beni bir nesne gibi inceleyerek yapıbozuma uğratmak istiyorsan, bozmayayım, devam et.

Demek ki bilinçaltında bir suçluluk duygusu var. Keza beni nesne gibi incelemekle iddia ettin. Aslında laboratuvar sensin. Ben seni nesneleştirmedim ki, tam tersine benim analizlerimi kendi travmanı ve zihinsel yapıbozumu incelemek için laboratuvar olarak kullanan sensin. Seni yüzleştirmek istediğim son şey, argümanlarıma karşı verdiğin AI suçlamasıydı. İşte sen bu anda, kendi duygusal sorumluluğundan kaçtın. Madem ki istedin, devam edelim. Senin en derin arzu ve korkun, kendi iradenin ve alışkanlıklarının tramvmatik tepkilerinin esiri olmaktı. Bunu demeye çalışıyorum.

Bunun kulağa bir suçlama olarak gelmesini istemem, takılıyordum. İnsani bir iletişimin doğal akışından kopup yabancılaşmış hissetmiştim ama nörodiverjan olmanla ilgili olabileceğini fark ettim. Bunu vurgulamam umarım kabalık olarak algılanmaz. Argümanlarını temellendirirken kullandığın düşünce süreçlerini görebilmeyi isterdim, seni okumak bir keyif.

Hastasın diyenlerin ardından, "nörodiverjan" demen beni açıkçası mutlu etti. Otizm ve ADHD'liyim = AuDHD kısacası. Benim düşüncelerimi anlamak istiyorsan, Hegel'in Diyalektik Mantığını ve Wittgenstein'in anti-felsefe niteliğinde dil felsefesini incele. Bence beni okuma. Dediklerimi yap. Ama laboratuvar olarak görülmekten nefret ederim.

Ama laboratuvarın steril ortamında beni bir kadavra gibi incelemekten de geri durmuyorsun.

Kendi duygusal kaçışını mekanizma haline getirip analiz edilmekten korkunca, kadavra gibi incelemekle suçluyorsun. Yüzleşmek bu. Zorluysa tartışmayı bitirip gidebilirsin. Ya da takipten de çıkabiliriz. Ne dersin?

Ben bunu entelektüel bir oyun olarak görüp tadını çıkarırken neden sen kestirip atmaya, takipten çıkmaya bu kadar meraklısın? Saldırgan bir tonda mı konuşuyorum?

Ben aslında sana tek bir seçenek sundum. Entelektüel zorbalık ve manipülasyona başvurmaya başladın. Senin için "entelektüel bir oyun" olan bu süreç benim için bilişsel bir maliyet haline geldi. Ben kestirip atacağım çünkü huzurumu senin uyarım ihtiyacından daha değerli görüyorum. Saldırgan olan sadece senin tonun da değil, analizi sürekli sabote etmeye çalıştın. Kadavra suçlaması, korkutuyorsun dramaları... Bu artık oyun da değil, duygusa tahakküm girişimi. Takipten çıkıyorum ve sınırlarımı çiziyorum. İyi geceler.

Esprili bir tonda söylediğim şeyleri zorbalık ve manipülasyon olarak etiketlemek bence adil değil. Senin üzerimde analiz yapman için uygun ortam hazırlama gibi bir misyonum da yok ayrıca. İyi geceler.

Espri bile dahi olsa, benim analizimden rasyonel sonuç, duygusal ve bilişsel tüketim anlamına geliyordu. Herkes kendi huzurunu seçme hakkına sahiptir ve en insani de haktır. Benim seçimim tamamlandı.

Bu sitede huzurunu benim gibi kendi halinde ve zihinsel paylaşımdan keyif alan, dostane biri bozuyorsa hassas bir döneminde olduğunu düşünürüm sadece.

Rasyonel kelimesinde ne anladın? Hassasiyet değil, bir irade. Senin dostane tanımın benim için yüksek meblağda bilişsel ve duygusal maliyet yaratıyor. Bir insanı kendi huzurunu savunmak zorunda bırakan her şey, işte o huzuru bozanın ta kendisi. Mesaj yerine iletildi. Fox-1.

Hiç tanımadığım biri üzerinde “yüksek meblağda bilişsel ve duygusal maliyet” yaratma planlarım arasında olmayan bir şeydi gerçekten. Ne kadarı gerçek ne kadarı pasif agresif bir mübalağa ayırt edemiyorum bile üstelik.

Yalnız maliyeti senin planların değil, benim subjektif huzur ihtiyacım belirler. Mübalağa değil, kendi sınırları korumak. Understood?

Understood