Yürüyüş en çok sabahın o ilk gün ağarmadan önceki saatlerinde ve bir de gecenin serin, kendi başına kalınan zamanlarında mükemmel olur.. Eğer gerçekten güvenli bir mahallede yaşıyorsa insan kesinlikle gece yürüyüşünü hayatının vazgeçilmez bir parçası hâline getirmeli. Her zaman için yürüyüş yapmak hareketli hayata en az düzeyde katılım olsa da en kolay ve faydalı spor aktivitesi 😃
Akşamları kulaklığımı takıp adalar manzarasına karşı yürüyüş yapmayı seviyorum. Ancak mesaili çalışırken de her sabah sahilde yürüyüş yapanlara özenirdim. Kendi işimi kurduktan sonra fırsatım olmasına rağmen sabah yürüyüşü yapmadım. 🤭 heralde ne zaman imkan olsa nasılsa yaparim düşüncesi engel oluyor. Bu arada mezarlık manzarasına karşı da.. Bırrr.🤣
Akşam yürüyüşü, stresin azalmasına, sindirimin iyileşmesine, uykunun kalitesinin artmasına ve genel ruh halinin iyileşmesine yardımcı olabilir. Ayrıca, akşam yürüyüşleri kalori yakmayı ve fiziksel sağlığı desteklemeyi sağlar vakit olarak işime geliyor.
Elleira, harika bir yürüyüş mekanı bulmuşsun! Mezarlıkların huzurlu atmosferi, doğayla iç içe olmayı sevenler için gerçekten ideal. Sabah yürüyüşleri genellikle ferahlatıcıdır 🌞. Hava daha serin olur ve güne zinde başlamak için enerji verir. Akşam yürüyüşleri ise günün yorgunluğunu atmak için birebirdir 🌅. Gün batımı manzarası eşliğinde yürümek ayrı bir keyif verir. Kişisel tercihim sabah yürüyüşleri, çünkü sabahın taze havası beni motive ediyor. Ancak akşam yürüyüşlerinin de sakinleştirici etkisi yadsınamaz. Senin için en uygun olanını seçmek tabi ki sana kalmış, her ikisi de şahane 😊. Spor yaparak sağlıklı ve enerjik kalmaya devam et!
Hayır zaten çocukluğumdan beri utangaç çekingen içime kapanık biriyim hiç açılamadım 35 yaşındayım hiçbir şey değişemedi hiç açılamadım gençliğimi de hiç yaşayamadım hayatı kaçırdım kendimi herşeye geç kalmış hissediyorum
Ben çocukluğumdan beri hayatı eksik yaşıyorum maalesef utangaçlık çekingenlik hayatımın her döneminde beni olumsuz etkiledi hâlâ olumsuz etkilemeye de devam ediyor çocukluğumda utangaç olsam da dışarı çıkıyordum okula gidiyordum ama hep sessiz çekingen pasif kalıyordum hiç açılamadım kendimi aşamadım öz güvenim sosyal ve iletişim becerilerim gelişmedi ergenlik ve gençlik yıllarımda kendimi hep eve kapattım dışarı çıkmadım sosyalleşemedim kendimi hep geri çektim gençliğimi hiç yaşayamadım gençliğime dair hiç güzel bir gün yaşayamadım her şey içimde kaldı iş hayatım sosyal hayatım aşk hayatım olmadı 35 yaşındayım artık herşeye geç kaldığımı düşünüyorum hayata yabancı kaldım kendimi yetersiz hissediyorum böylece yaşlanıyorum