Hayatınızda insanların sizi anlamadığını düşünüp kimseyle görüşmek istemediğiniz bir dönem oldu mu?

benim böyle bir dönemim oldu ve bu noktada şunu yaptım.Hayatımda gördğüm tüm insanlara baktım ve çoğu gereksiz geldi ve şu kararı aldım.Yokluğunu aramayacağım kişilerle ark.lık bağımı kopartacaktım ve teker teker hepsini hayatımdan kovdum.Sonra zmn içinde gördümki ben çok kalabalıktan hoşlanmıyorum.Beni yoruyor insanlar ve kalben kimseyede saygı duymuyorum.Sadece asgari ölçüde olması gerektiği kadar.İnsanın hayatında çok kişi olması,anlamak,anlaşılmak çok değerli değil.Esas olan benim ne düşündüğüm.Ve kalabalık olan çevrende yıpranıyosun.Şimdi hayatımda 3 arkadaşım var gerçek anlamda onlar bana yetiyor uzun yıllardır kalben beraberiz.Hayatında görmek için kimseyi görmeye gerek yok.Yapmak için yapmayada.Az olsun,sağlam olsun.Baktın o azınlıkta seni yıpratıyor.O zmn onlardanda vazgeç.İnsan kendiyle bile kalabalık olabilir.Yeterki ne istediğini bil.Emin ol insanlar huzurdan çok sıkıntı veriyor çünkü hep bi gaflet,hep bi sızlanma... Ağzından hayırlı kelime çıkan,bugünede çok şükür diyen bir kişi bulursan ona yapış :)

Hayat zaten yap boz gibi değil midir?Yaparsın beğenmezsen bozarsın.Ne güzel ki oyun bizim istediğimizle oynayıp istemediğimizi oyuna almayız.Oyunu da bozup yeniden başlayabiliriz.Esprilerini anlamayanlar ya da ciddi konuştuğunda anlamayanlar varsa bu onların sorunu.Ben senin güzel kalbini gördüm.Anlıyorum seni.