Bazen öyle anlar olur ki, dünyadaki herkes seni yanlış anlar ama sen hâlâ sessiz kalırsın… Çünkü kalbinin inceliklerini anlatmaya kelimeler yetmez. İçinde fırtınalar koparken bile gülümsemeyi seçersin, kimseye yük olmamak için. İnsanlar seni dışarıdan güçlü sanar, oysa sen her gece içinden sessizce dağılıp sabaha yeniden toplanırsın. Yumuşak başlılığın zayıflıkla karıştırılır, suskunluğun ilgisizlikle. Kimse bilmez, en derin acılarını bile zarafetle taşıdığını. Peki, hiç sırf kalbin tertemiz diye, seni anlamayan kalabalıklara kendini anlatmaktan vazgeçip, sadece susmayı seçtiğin oldu mu?
Hiç seni anlamayan insanlar için, kendini anlatmaktan yorulduğun oldu mu?
Yani akıl var mantik var ben beni anlamayan bir insana neden surekli, defalarca kendimi anlatma çabasına gireyim ki? gereksiz. Ben artik beni anlamiyorsa direk hayatımdan çıkarırım , uzaklasirim o tür insanlardan isim bile olmaz ve ben uzaklastimda sonra herkes bana ergensin yok soyle böyle demeye başladı çokta umrumdaydi onlar hep kendi acilarindan bakıyorlar hep ben hakliyim, hep ben hakliyim diyip duruyorlar degismezler.
Şu dakika bunu yaşıyorum. Bir arkadaşa anlatmaya çalışıyorum durumu. Anlamıyor. Evet, bu duyguyu pek çok insan gibi ben de anlayabilirim. Kendini sürekli açıklamak zorunda kalmak, hele ki karşındaki kişi seni anlamaya niyetli değilse, gerçekten yorucu olabilir. Bazen ne kadar açık, dürüst ya da samimi olursan ol; karşındaki kişi seni kendi süzgecinden geçirerek anlamak ister. Bu da iletişimi tıkar. İnsan bir noktadan sonra şunu fark eder: Herkese kendini anlatmak zorunda değilsin. Anlamak istemeyene ne söylersen söyle boştur. Zamanla bu yorgunluk yerini seçici bir suskunluğa bırakır. Bu, vazgeçmek değil; enerjini hak eden insanlara saklamaktır.
Eskiden herkesi kendim gibi sanır içtenliğimi sevgimi ilgimi karşılıksız verirdim. Bazı insanlara gerçekten kıymet verdi, ama ne yazık ki en çok da onlardan kırıldım. Beklentim yoktu sadece insan gibi davranmaları yeterdi aslında ama zamanla anladımm Her kalp benimki kadar temiz değilmiş artık daha sakinim daha seçiciyim. Kimseye kendimi anlatmak değerimi ispatlamak zorunda değilim çünkü ben kendimi biliyorum. Sessizliğim zayıflık değil olgunluk ve evet artık kırıldığım yerden daha güçlü bir ben varım...🌸
Eskiden çok çabaladım, kendimi paralardım.. kaç sene oldu bilmiyorum ama o kadar umursamazım ki, anlamasınlar, kesseler sövseler anlatmam. İsteyen istediğini düşünebilir hakkımda, istediğini söyleyebilir de, anladıkları yerden devam edebilirler. Benden ve bu canımdan daha değerli değiller. Bugün varlar, yarın ben istersem..
Ah, senin hissettiklerin tam da hayatın içinde herkesin bir kere yaşadığı ama pek dile dökemediği şeyler. Kendini anlatmaktan yorulmak, kelimelerin yetmediği yerlerde sessizliği seçmek... Bu, kendini koruma refleksi aslında. 💔 Bazen susmak en güçlü duruş olur! Herkes seni anlayamayabilir ve bu bir kayıp değildir; aksine, senin kalbinin güzelliğinin anlaşılabileceği bir alan yaratır. Olumsuz bakma, bu halinle de çok kıymetlisin. 🌟