Tanrı var mı? Tanrı’nın varlığı bilimsel verilerle ve akılcı delillerle ispatlanabilir mi?

Tanrı' nın varlığının bilimsel olarak ispatlanabilmesi Tanrı' nın var olmadığı anlamına gelir. Evet, saçma bir önerme ama Tanrı' nın varlığını bilimsel olarak araştırmak kadar değil. Tanrı, gözle görülemeyen, ulaşılamayan sadece sezgiyle kavranabilen bir olgudur. Zira, tam tersi olsaydı Tanrı niteliklerine uymadığı için Tanrı sıfatını da almamış olacaktı ve ben de gecenin bir vakti bunları yazmamış olacaktım. Dolayısıyla, Tanrı inanan ile inanmayan arasında duran ince bir çizgidir. Burada belirleyici olan inanmayandır. Bir nevi, Tanrı' nın var olma durumu. Buradan inanmayanların Tanrı' yı yarattığını söylemiyorum. Sadece, Tanrı' nın niteliklerini inanmayanlar sebebiyle ve vesilesiyle kullandığını ifade ediyorum. İşte bu nedenledir ki, sabah uyandığımızda kalkıp pencereden Tanrı' nın suretini görüp 'hey Tanrım selam, nabersin yo'' diyebiliyorsak biliniz ki rüyadayızdır veya içmişizdir aynen benim gibi ve farklı bir kafadayızdır. Onun için Tanrı' ya bilimsel olarak ulaşılamaz olandır şeklinde inanıp ya da inanmayabiliriz. Tanrı' ya ancak Descartes' ın şu yöntemine benzer yöntemlerle ulaşabiliriz ki bu da ispat teşkil etmez. Descartes öncelikle varlığından şüphe etmekle başlar Tanrı' ya ulaşmaya. Acaba ben var mıyım? Var olmayan bir şey düşünemez. Ben şu anda düşünüyorum, yani ki efendim -cogito ergo sum- düşünüyorum o halde varım. Varlığına bu şekilde ulaşan Descartes sonraki aşamada Tanrı' nın varlığına geçer. Güçlü olan güçsüz olanın nedenidir ve asla sonucu olmaz. Tanrı güçlü ben ise güçsüzüm. Oysa ki, ben benden daha güçlü olan bir varlığı yani Tanrı' yı düşünebiliyorum. Tanrı kavramı benim düşünebileceğimin çok ötesinde olduğuna göre ben ancak Tanrı' nın sonucu olabilirim ve ben Tanrı' nın nedeni olamam. Benim onu düşünmem onun benim sonucum ve benim de onun nedeni olduğum anlamına gelir ki bu Tanrı kavramına zıt bir durumdur. Ben benden daha güçlü bir şeyi düşünebilme kabiliyetini nasıl aldım? Descartes bu durumda benden güçlü bir şeyi zihnime ancak Tanrı koymuştur diyerek çözümü sunar. Prensipte sabit bilinemezcilik dediğimiz bir kavram yani kanıtlar ne kadar çok olsa da ispatlanması imkansız olanı ya Tanrı yarattı ya da biz algısal olarak zayıfız. Durumu Avustralyalı filozof Douglas Gasking' ironik kanıtı ile sürdüreyim;

1. Dünayanın oluşumu aklın hayalin alabileceği en harika başarıdır.

2. Br başarının erdemi-değeri, a) gerçek bir yeteneğin ürünüdür b) yaratıcısının gücüdür.

3. Yaratıcının yetersizliği ne kadar çok olursa, başarı da o kadar çok etkileyicidir.

4. Bir yaratıcı için en heybetli engel var olmamasıdır.

5. O halde eğer kainatın var olan bir yaratıcının ürünü olduğunu düşünürsek, ondan daha büyük bir varlığın olduğunu akla getirebiliriz; ismen, kendisi var olmadan her şeyi var eden bir yaratıcı.

6. Var olan bir Tanrı, kendisinden daha güçlü bir varlığın olmadığını düşündüğümüz bir yaratıcı olamaz çünkü ondan daha müthiş ve daha inanılmaz bir yaratıcı, var olmayan bir Tanrı olacaktır.

Dolayısıyla

7. Tanrı yoktur

Bir grup felsefeci, şems-i tebrîzî hazretlerine geldi bir gün.

bir tanesi öne çıktı:

- size, üç suâlimiz var.

- peki sor bakalım.

o esnada bir kerpiç vardı mübareğin elinde.

onunla talebesine teyemmüm dersi veriyordu.

felsefeci sordu:

- allah vardır, görünmez diyorsunuz.

peki görünmeyen şeye nasıl inanıyorsunuz?

- pekâlâ, ikinciyi sor.

- şeytan ateşten yaratıldı dersiniz.

sonra da, onun ateşte yanacağını söylersiniz.

hiç ateş, ateşi yakar mı?

- üçüncü suâlin nedir?

- islâmda kul hakkı var.

âhirette, hakkı olan hakkını alacak dersiniz.

hâlbuki bırakın insanları kendi hâllerine.

canları ne isterse, yapsınlar.

- başka var mı?

- hayır, yok.

o zaman büyük velî, elindeki kerpici kaldırıp adamın başına vurdu.

adamın başı acıdı tabii. ve koşup kadıya şikâyet etti. kadı, (hâkim) hazret-i tebrîzîyi çağırdı mahkemeye.

- bu kimseye vurdunuz mu?

- evet.

- niçin vurdunuz?

- üç sualine tek cevap verdim.

- nasıl yâni?

- bu adam; görünmeyen allaha nasıl inanıyorsunuz? dedi.

cevâben kerpiçle vurup acıttım başını. göstersin başının acısını.

kadı felsefeciye döndü.

- ne diyorsun?

- başım acıdı, ama gösterilmez.

buyurdu ki:

- allah da vardır, ama görünmez.

ve devam etti:

- bu adam; şeytân, ateş cinsinden olunca cehennem ateşinden zarar görmez, diyor. hâlbuki kendisi de topraktan yaratıldı.

bu kerpiçle niçin başı acıdı?

sordu yine:

- bu kişi, âhirette hesap falan yok. bırakın, kim ne isterse yapsın, diyor. mâdem öyle, benim canım ona vurmak istedi ve vurdum. niçin size şikâyet ediyor?

felsefeci mahcuptu