-Neredeyse bütün obsesif kompulsif kişilik bozuluğu belirtilerini gösteriyorum.(OKKB : Sürekli tekrarlanan ve tekrarlanmak zorunda hissedilen davranışları sergilese dahi tatmin olamama.)
-Aniden karşıma bir şey çıkacakmış da beni korkutacakmış gibi hissediyorum. Örneğin lavobodan çıkarken tergin oluyorum. Karanlık bir yerde otururken aniden yanımda biri belirecekmişçesine endişeleniyorum.
-Bazen kafamın içinde sesler duyuyorum. Bana aslında olmadığı söylenen sesler. Ama varlar VARLAR! Duyuyorum! Biri bana fısıldadı veya işarette bulundu. Birisi bir şey ima etmeye çalışıyor ama ben anlamıyorum. Haksızlık oluyor.
-Çok sık sinirleniyorum ve aileme sözlü saldırıda bulunuyorum, istemsiz de olsa.
-Klorostrofobim var.
-Karşımdaki insanın el parmaklarını kıtlatmadan duramıyorum. Karşı koyamıyorum, çıt çıt çıtlatıyorum. Bunu çok sık yaptığım için insanlar ellerini benden gizliyorlar.
-Kendimde sürekli bir kusur buluyorum. Örmeğin kendimi bazen çok güzel bazen çok çirkin hissediyorum. Kendi vücudumla uğraşıyorum, takıntı yapıyorum. Burnumun ucu mu eğri, basenim mi var, dişlerim mi çirkin, çatlaklarım mı var vs.. Bu tarz şeylerle kendimden zorla soğumaya uğraşıyorum.
-Kendimi kanser gibi hissediyorum. Paranoya belirtileri de var. Örneğin karnımdaki kırmızı izlerden ötürü lösemi olduğumu hissediyorum. Bence öyleyim ama ailem takmıyor.
-Kafamda inanılmaz saçma senaryolar kuruyorum, en ufak bir olayla başlıyorlar ve saçma bir şekilde devam ediyorlar. Örneğin dolaptan yumurta alırken, yumurta elimden kayacak, ayağıma düşecek ve kırılacak. İçinden civciv cenini çıkacak ve yanlışlıkla üstüne basacağım, her yer kan olacak. Sonra vicdan azabı çekip intihar edeceğim.(Bu gibi senaryalor yazıyorum kafamda) Ama etkisi çabuk geçiyor ve hayata devam ediyorum.
Yazı iyi olmadı bu arada. Neyse. Ne yapmalıyım? Ne önerirsiniz?
-Aniden karşıma bir şey çıkacakmış da beni korkutacakmış gibi hissediyorum. Örneğin lavobodan çıkarken tergin oluyorum. Karanlık bir yerde otururken aniden yanımda biri belirecekmişçesine endişeleniyorum.
-Bazen kafamın içinde sesler duyuyorum. Bana aslında olmadığı söylenen sesler. Ama varlar VARLAR! Duyuyorum! Biri bana fısıldadı veya işarette bulundu. Birisi bir şey ima etmeye çalışıyor ama ben anlamıyorum. Haksızlık oluyor.
-Çok sık sinirleniyorum ve aileme sözlü saldırıda bulunuyorum, istemsiz de olsa.
-Klorostrofobim var.
-Karşımdaki insanın el parmaklarını kıtlatmadan duramıyorum. Karşı koyamıyorum, çıt çıt çıtlatıyorum. Bunu çok sık yaptığım için insanlar ellerini benden gizliyorlar.
-Kendimde sürekli bir kusur buluyorum. Örmeğin kendimi bazen çok güzel bazen çok çirkin hissediyorum. Kendi vücudumla uğraşıyorum, takıntı yapıyorum. Burnumun ucu mu eğri, basenim mi var, dişlerim mi çirkin, çatlaklarım mı var vs.. Bu tarz şeylerle kendimden zorla soğumaya uğraşıyorum.
-Kendimi kanser gibi hissediyorum. Paranoya belirtileri de var. Örneğin karnımdaki kırmızı izlerden ötürü lösemi olduğumu hissediyorum. Bence öyleyim ama ailem takmıyor.
-Kafamda inanılmaz saçma senaryolar kuruyorum, en ufak bir olayla başlıyorlar ve saçma bir şekilde devam ediyorlar. Örneğin dolaptan yumurta alırken, yumurta elimden kayacak, ayağıma düşecek ve kırılacak. İçinden civciv cenini çıkacak ve yanlışlıkla üstüne basacağım, her yer kan olacak. Sonra vicdan azabı çekip intihar edeceğim.(Bu gibi senaryalor yazıyorum kafamda) Ama etkisi çabuk geçiyor ve hayata devam ediyorum.
Yazı iyi olmadı bu arada. Neyse. Ne yapmalıyım? Ne önerirsiniz?
Aşk İlişkileri
YKS2026
Gündem
Dünya Kupası
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Kadın Emeği
Özel Günler & Hijyen
Cinsel Yaşam
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
Diğer