Canlı ve cansız herşeye karşı aşırı değer vermek ne tür bir hastalıktır? Özellikle psikiyatr ve psikolog arkadaşlara soruyorum?

İçindeki bu her şeyi sevme ama karşılığını da bekleme duygusu asla ölmez merak etme, Öyle bir durumda bile sana değer veren son kişiye sığınırsın yine hata yapmazsın sen. Şu yukarda anlattığın ölmemiş çocukluk ruhun ve bunu zor tecrübeler olmazsa kolay kolay kaybetmezsin. Bu gibi sıkıntılı düşüncelerle kendini köreltme bence.
Bak çok sırdaş yani herkesi dinleyebilecek ve her konuda fikir sahibi akıl veren biri olduğunu itiraf etmişsin farkında mısın? Karakterinden güzel bir özelliğini yukarıdaki cümlelerinde kullanmasan da sen gibi duygularını ifade edenlerin iç dünyası sürekli duygu hesaplaması yaparak dışa yansır. Başkalarını dinleyerek kendine ders çıkartıp aslında gizli bencillik yapar ama genel olarak dediğim gibi kötü bir şey değil, sadece olumsuz düşünme.

E. i. g. için teşekkür ederim öncelikle.

Bu tür soru işaretlerine girme sebebini küçük birkaç örnekle açıklayayım sana.
Mesela herkes sever, ama sen bir adım fazla seversin
Herkes kıskanır, ama sen bir adım fazla kıskanırsın
Herkes iyilik yapar, ama senin yaptığın ayrıcalıklıdır.
Yani senin yaptığın her şeyin takdir edilmesi ya da anlaşılması gerekir.
Seni anlamayanlar için " Ne kadar da bencilsin "
Az anlayanlar için " Çok iyisin "
Seni Sevenler için " Vazgeçilmezsin.! "

Yani duyguların hep bir adım önde oluşu, diğerlerinden farkın ve o farkın anlaşılamaması seni korkutuyor ya hani, Merak etme, hep iyiler kazanıyor dışarıdan öyle görünmese de, hatta seni eleştiren arkadaşlarının bile işi sana düşünce senden iyisi yoktur değil mi. Korkma karşılıksız kalacağından, sana hep ihtiyaç var.

Sen adaleti seviyorsun ama duygularını daha yoğun yaşadığında ortada hep bir adaletsizlik ve verdiğini alamama korkun kendiliğinden kaybolacak.

Soru derken, seni nasıl çözdüğüm mü? yoksa ikinci açıklamanın içindeki sorular mı? Ben senin yazına odaklanınca karıştırdım :)

ilk sorum ise boşver o bende kalsın ama bu tür konuları çok severim ve çok geniş bakarım. O nedenle asla sıkılmayacağım sohbetlerdendir, o nedenle uzun uzun yazmaktan sıkılmam.

Senin kişisel haklarını ihlal edecek derecede değilde, nefs duyguları yüzünden sana yanlış yapanları, onun açısından düşünerek empati yapman ve insan-hayat sevgin yüzünden onları affetmenin neyi kötü Allahaşkına , senin arkadaş çevrende seni anlayanlar az, anlamayanlar daha çok sanırım.
Kinci olmamak ya da anlık tepki verip sonradan toparlamak kadar güzel bir şey var mı?
Bak demin ne dedim, herkes sever ama sen bir adım fazla seversin hatta bunu en güzel Aşk kelimesi ile ifade edebiliyorsun.
O arkadaşlarına söyle şurya bir hesap açsınlar bir alalım karşımıza :D

"" 5 yıllık ilişkimi bitirdim hem de birbirimize aşıkken ama bir hafta oturup ağlamadım. Ama 3 senelik ve kimsenin güvenmediği kimsenin sevmediği arkadaşımla diğer arkadaşlarım istediği için küsmek zorunda kaldım (ki haklılardı bana ciddi zarar verecek şeylere sebep oldu) 2 hafta kendimi toparlayamadım. Normal değil bence bu. "

Bu oturup ağlamamak, ilk yorumumda var, herzaman sığınacağın birilerini bulabilirsin SEN çünkü kimseye zararın yokki? kendi dünyanda herkesi seviyorsun. Başkalarına anormal gelen şeyler senin özdeğerlerin, bunu kabul etmeyenlerde uzak dursunki seni üzmesin, böyle soru işaretlerine sebep olmasın.
Diğer 3 senelik ilişkinde de hata şurada yani toparlayamama sebebin, çünkü kendi duygularına başkalarının müdahele etmesi için izin vermişsin. Tabii ki yaşanmamışlıklar da seni pişmanlığa ve cevapsız sorulara düşürür.
Sen çabuk toparlamışsındır ona da eminim.