Psikoloğa mı gitmeliyim sizce? ya da unutmanın yolları var mı? Gercekden bu hikayede ben hakettimmi?

17 yaşındaydım sevgilimle öperim yerim seni gibi özel sohbet etmiştim biliyorum cahilceydi büyüyünce anladık ama annem ben uyurken yakaladı mesajı ve uykudaki insana kafasına telefon indirip uyandırdı şoka girdim normal uyandırıp sonra dövse daha iyiydi. Ekran alnımı parçaladı sonra nörolojide psikolojik hap tedavisi gördüm akıllandırır mı bu yine sevgili yaptım sevgisi iyi geliyordu evde çok şiddet gördüm çünkü bir de tatlım dediği için bana sürekli herhalde kabullendim o kelimeyi. Beni odaya kilitledi kemerle dövdü etlerim çürüdü sapsarı o can acısı hâlâ çıkmıyor aklımdan 28 yaşımda evli çocukluyum ama ben böyle acı görmedim kemerin tokası izi var hâlâ bacağımda yalvarışlarım ayağını öperim nolur Allah'ım yardım et diye çığlıklarım kardeşlerim anne kapıyı aç öldüreceksin diye zorlamaları kapıyı ama kilitli sanki decvalle baş başaydım şimdi der hak ettin adam gibi durmadın ama o kemer koptu kopana kadar. Evlendim de eşim kemerle şaka yaptı ben ağladım travma olmuş demek ki hem annem seviom ama asla içim ısınmıo şekeri döksem dayak yerdim kavanoz Nutella'yı kaşıkla yedim kaşığı içinde bıraktım diye kırmıştı yere fırlattı ben ağlamıştım onu yerdim cani demiştim çünkü çikolata zor bulunurdu yani çocukken gözümde harika bir şeydi sadece ben mi suçluyum bu hikâyede hak ettim mi dediği gibi gerçekten. Kötü bir çocuk değilim ki elime geçen paralarımı hep gönderirim onlara rahat etsinler diye hastalanırlarsa koşarım koşacam da hep kocam bir kere saçımı çekti kavgada annem güldü dedi ki yağmurdan kaçtın doluya tutuldun dedi kahkaha ayyı güldüğüm o an ama zoruma gitti çok çünkü annemden uzaklaşmak için kaçarak evlendim onun lafını sokar sürekli ama onla aynı yaşamayı bırakınca tırnak yemem kesildi