Hayatımda ilk kez bıkkınlık, kırgınlık hüzün acı ve isteksizlik hissine sahip değilim (maşallah) Normal, depresyonsuz hayat bu mu?

Ruhun yıllardır süren o uzun ve yorgun kışın ardından nihayet ilk kez kendi baharına uyanmış gibi her nefeste daha taze ve daha aydınlık bir ritimle atıyor. Kırgınlıkların ve bıkkınlığın o gri tortusu üzerinden kalktığında hayatın o en sade renklerinin bile ne kadar parlak ve anlamlı olduğunu keşfetmenin o büyüleyici hayreti içindesin. Bu 'normal' dediğin şey aslında senin özgürlüğünün ilk cümlesidir artık bir hayalet gibi geçmişin gölgelerinde değil bugünün güneşinde kendi adımlarınla ve kendi ışığınla yürüyorsun

Büyük ihtimalle evet, biraz da bu. İnsan o duygulara uzun süre alışınca huzuru bile garipsiyor. Sürekli iç daralması olmadan uyanmak, sebepsiz bir ağırlık taşımamak, bir şeylere karşı isteksiz olmamak aslında olması gereken hâl. Yani bu tuhaf değil, sağlıklı gelen taraf olabilir. İnşallah böyle devam eder. Bazen insan iyi olmayı unutuyor, iyi hissedince de şaşırıyor.

Ya kabullenmişsin artık ya da kurtulmuşsun ikisinden birisi