Psikolojim bozuk ve sorun babam?

Merhaba. O kadar bunaldım ki ne yapacağımı bilemiyorum. Sorunum babam. Kendisinin tamamen ruh hastası bir narsist olduğunu düşünüyorum. Hayır yanlış anlamayın. Babamı seviyorum ve onu gerçekten sevmek istiyorum ondan nefret etmek de istiyorum ama edemem. O benim babam. Bu anlattıklarımı kime anlatsam eminim babamdan nefret ederdi. Kimsenin babamdan nefret etmesini istemiyorum ve bu yüzden o kadar çok üzülüyorum ki... Nerden başlasam bilemiyorum. Durum şu ki babam aşırı kontrolcü birisi. Özellikle anneme karşı ama bize karşı da böyle. Hiçbir yere gitmemize izin vermiyor neredeyse. Her şeyden şüphe ediyor ve sürekli bir kusurumuzu arıyor sanki. Önceden böyle değildi ama son zamanlarda artık kimsenin evimize gelmesini de istemiyor. Bir komşu gelse yüz ifadesi ve hareketleri kendini o kadar belli ediyor ki gelen her insan bu adam beni burada istemiyor der. Ben onun yerine utanıyorum artık. Eve birisi geldiği zaman elim ayağım titriyor. Bir diğeri bir yere giderken asla babama söyleyemem. O kadar korkuyorum ki.. Bana hiçbir fiziksel saldırısı olmadı. Ama yine de çok korkuyorum babamdan. Oturup iki çift laf edemem. Korkuyorum ve bu psikolojik olarak aşabileceğim bir şey değil bu durumda. Örnek veriyorum arkadaşlarımla dışarı çıkacakken hayatta ben gidiyorum arkadaşlarımla buluşacağım diyemem. Anneme söylerim ve bir bahane bulup çıkarıp babam beni sorduğu zaman söylemeleri için. Atıyorum okula gitti, konferansı vardı falan. Yalan söylemek mecburiyetinde kaldığım için kendimden de nefret ettim artık. Ve eve döndüğüm zaman bazen öyle bir sorguya çekiyor ki gerçekten kendimi cezaevinde çapraz sorguda sanıyorum. Nereye gittin sen? Kiminle gittin? Ne yaptınız orada? Saat kaçta gittin? gibi o kadar çok şey soruyor ki. Ve elim ayağım titreyerek eve geliyorum. Annemlere dışarıdayken aratıp sorduruyor 10 dkkada bir resmen nerdesin diye ve yani bir yere gittiğim zaman öyle bir burnumdan getiriyor ki hiç çıkmasam daha iyiydi diyerek bazen otobüste ağlayarak eve dönüyorum. Evin içinde o kadar bunaldım ve ruhum daraldı ki anlatamam. Ve bazen bu bahaneler (yalanlar) ortaya çıkıyor ve sonra bize yalancılar diyip duruyor. Sürekli benden bir şey saklıyorsunuz vb.. Sorsak ama izin vermez. Zaten arkadaş düşmanı. Arkadaş diyince yüzünü bi buruşturuyor falan. Hiçbir yere çıkamıyorum ve çıktığım zaman da böyle burnumdan getiriyor. Hiçbirimize güvenmiyor ailede. Ne anneme ne kardeşlerime. Dışarı çıktığımda anneme niye o kızı tek başına gönderiyorsun, oğlanlardan birini yanına niye vermedin (erkek kardeşlerim), bu kız mezun da oldu ya birisi aklını çelerse vs o kadar saçma sapan şeyler söylüyor ki deliyorum. 22 yaşındayım ve 14 yaşındaki erkek kardeşimi peşime bekçi olarak takmak istiyor. Sanki çarşının göbeğinde birisi beni durdurup alnımda yazıyor ya (!) sen mezun olmuşsun gel evlenelim diyecek ben kötü yollara düşeceğim (!) O kadar saçma sapan şeyler düşünüyor ki gerçekten yazıp senaristlere versem komedi diye çekerler!! Evden dışarı adımımı attığımı gördüğü an arayıp nereye gidiyorsun diyor. Cehennemin dibine diyesim geliyor çoğu zaman tövbe yarabbim. O kadar bunalttı ki sürekli ağlamaktan yoruldum. Ve çok kindar. Annemle bi tartışmalarında anneme küstüğü zaman annem özür dilemediği müddetçe asla barışmaz. İsterse üstüne 2 yıl geçsin isterse 30 yıl. 3 ay aynı evin içinde küs durdular en son. Şimdi hala küs durumdalar. Evde bir gram huzur bile yok. Ne yapacağım bilmiyorum. Babamdan deli gibi korkuyorum ve bu fiziksel bir zarar için değil gerçekten psikolojik olarak beni o kadar kötü etkiledi ki hala anne babam tartışsa bile bu yaşımda oturup ağlamaktan başka bir şey yapamıyorum. Bazen o kadar kötü etkileniyorum ki birkaç defa panik atak ve hiperventilasyon geçirdim. Ve dindar birisi olarak anne babama saygısızlık etmek istemiyorum. O kadar çaresizim ki dua ediyorum sadece. Başka ne yapabilirim bilmiyorum. O kadar üzülüyorum ki. Derdimi kimseye anlatamıyorum. Bu sadece bir yere çıkma izin meselesi de değil. Daha anlatamadığım o kadar çok şey var ki.. Sadece en çok tartışıp sorun yaşadığımız mesele bu. Artık dayanamıyorum. Allahtan başka kimsenin de bu durumda bize yardım edebileceğini sanmıyorum. Ayrılmak ya da babamı terk etmek bir çözüm değil. Bu da ilk başta dediğim gibi ailemin dağılması hem beni çok üzecek hem de 5 kardeşimle anneme bakacak durumum yok. Kardeşlerim okuyor. Ben yeni mezun oldum henüz iş arıyorum. Ayrıca her zaman kötü değil elbette iyi zamanlarımız da oluyor. Ama huzursuz geçen çok günümüz var. Babam anneme küstüğü zaman sanki hayata küsüyor ve evde çok fazla huzursuzluk çıkarıyor. Sadece daha huzurlu bir aile ortamı istiyorum. Son olarak buraya kadar derdimi okuduysanız teşekkür ederim. Çünkü her şeyi içime atıp sürekli ağlamaktan o kadar yoruldum ki.. Kimseye anlatamıyorum ve kimsenin de beni anlayabileceğini sanmiyorum. Belki yazarsam biraz rahatladım dedim. Sadece bir ricam olacak.. Lütfen bizim için dua eder misiniz?