Babama üç ay önce veda ettim, hâlâ toparlanamıyorum. Deliriyor muyum, yoksa bu normal mi?

Hollanda doğma büyümeyim, 20 yaşındayım. Üniversite okuyorum ama aynı zamanda kendi işimle uğraşıyorum 2 yıldır; sürekli Hollanda–Türkiye–Amerika arasında gidip geliyorum. Babam hayattayken hiç zorlanmıyordum, çünkü bana hep “sen yaparsın, halledersin” derdi. Ve gercektende hep yapıyordum, kimseden destek almadan tek başıma başarıyordum.
O varken güçlüydüm. Ne kadar yorulsamda sevdiğim bir sey yaptıgım icin hic şikayet etmezdim. Şimdi o yok, ama sanki dünya da durdu.

Maddi olarak hiçbir eksiğim yok. Babamdan kalan her şeyi hakkıyla kardeşlerime pay ettim. Ablamlar, üvey kardeşlerim. Kimsenin hakkına girmedim. Ama bir anda sanki her şeyin yükü üstüme çöktü. sanki dünya çökmüş ve ben altında kalmisim. Her sey disarkidan ayni sadece baba yok gibi duruyor, ama benim icin hersey değişmiş. İçimde bir boşluk, ev yabancı geliyor, okula gittiğimde bana acıyan gözleri artik cok iyi tanıyorum. Hocalarimin yanıma gelip iyi misin diye sorması bile beni deli ediyor.
3 ayda 10 kilo verdim. Boyum 1.57, şu an 40 kiloyum. Ben hic 49 kilo alti olmadım.

Ama su an sanki her an kırılacak bir obje gibi bakılıyor bana. Annemin gözlerinde korku arkadaslarimin "gel pizza yiyelim" diyisi bile sanki ben delirmişim gibi (eskiden yemek takıntım vardi bilmiyorum o yüzden mi bu tavırları). Hayatta hiç bu kadar kırılgan, boşlukta hissetmemiştim.

Geçen hafta İstanbul’daki evime gittim (İstanbul en sevdiğim sehir) hem kuzenlerimde orada yaşıyor, kafa dağıtırım sandım, tam tersi oldu. Hollanda’ya döndüm, okul bile yabancı geldi.
Annemle yaşıyoruz, o da çok üzgün ama ben ona belli etmiyorum; o zaten babamla çok şey yaşamıştı az çekmedi kadin.
Geçenlerde kendimi bir anda eşofmanlarımla uzerimde ceket yok babam için yaptırdığımız anıtın yanında buldum. Oraya nasil gittim hic bilmiyorum. 6 saat orada durmuşum, fark etmemişim. Asistanım gelip beni oradan aldı. Herkes endişelenmiş benim icin öylece ortadan kaybolmuşum. Zamanın nasıl geçtiğini anlamıyorum artık.

İşlerimi devretmeye başladım, antidepresan kullanıyorum ama hiçbir şey değişmiyor.
Bazen sabah erken kalkıyorum, bir bakıyorum elimdeki çay buz gibi olmuş, saatler geçmiş ama ben hâlâ aynı yerde oturuyorum hic bir sey yapmadan.
Sanki dünya dönüyor ama ben aynı yerde kalmışım.

Doktorlar artik ne yapacaklarını bilmiyorlar, bu bir yas sureci zamana bırak diyorlar. 3 ulkedede doktora gittim. Herkes ayni seyi söylüyor. Psikologum da artik sasırdı galiba. beni her görüşünde ben dahada kötülemişim oluyorum sanki. Asla kilo alamıyorum, istiham hic yok. Gunde kac ilac iciyorum artik sayisini bile bilmiyorum. Gercekten caresiz kaldım ve en sonunda kendimi bir klinikte bulmaktan cok korkuyorum

Deliriyor muyum, yoksa bu yasın bir parçası mı?
Böyle hisseden oldu mu aranızda?
Nasıl baş ettiniz, gerçekten geçiyor mu?