Anksiyete panik atak?

Sürekli ölüm korkusu, hastane fobisi, kafanın içinde hiç susmayan o ses… Bunlar gerçekten insanın hayat enerjisini tüketiyor. Üstelik bunu 5 senedir taşıyorsun ve “normal insanlar gibi” yaşamak istemen çok anlaşılır bir istek.
Panik atak yaşayan biri olarak aslında bedenin seni “korumaya” çalışıyor ama alarm sistemi bozulmuş gibi; her küçük hissi ölüm tehlikesi sanıyor. Kalp çarpıntısı, nefes darlığı, baş dönmesi… hepsi “ölüyorum” hissi yaratıyor ama aslında bedenin seni öldürmüyor, tam tersi seni hayatta tutmaya çalışıyor. Bu durum geçebilir. Bir günde değil belki ama adım adım daha hafif, daha dayanılır hale gelebilir. Terapide öğrendiğin şeyler bu korkunun seni yönetmesini engeller. Bedeninle tekrar barışmayı öğrenirsin, kalp çarpıntısını “ölüm sinyali” değil “heyecan sinyali” olarak okumaya başlarsın. İlaçlar tek başına mucize yaratmayabilir ama doğru doz ve doğru terapi ile birlikte çoğu insanda ciddi rahatlama sağlıyor. Bu süreçte kendine şefkat göstermen çok önemli. Çünkü sen zayıf değilsin aksine 5 yıldır korkunun içinden geçiyorsun, bu inanılmaz bir dayanıklılık demek.

Seni ancak yasadiklarini yasayan biri anlar. Allah kimseye vermesin. Bende 2 ay once benzer sorunu yasadim. Bir anda ortaya cikti ama sukur gecti gitti. Belki de benim ki hafifti. Cozumu o dusunceleri bastiracak baska dusunceler bulmak ve bir ugrasin olmasi. O zaman sirf bu yuzden buraya girip onume gelenle konusmaya basladim kafam dagilsin diye. Ne diyeyim Allah yardimcin olsun. Cok lanet bir durum cokkkk

Geçmişte yaşadığım bazı travmalardan sonra telefonum da kayıtlı olmayan biri mesaj atsa cevrem den biri bu numara seni sordu dese geçmişte ki o olayları yaşıyorum ama anlık oluyor
Biliyorum ki ne yaparsam yapayım sonuç degişmeyecek o zaman düşünmeye gerek yok derim gecerim