Depresyon mu panik atak mı?

ömrüm boyunca hiç değer görmedim ya da değer gördüysem de hep zarar vererek görüldüm.

ailemle sağlığını ne de başka bir şeye önemsemedi benim için böyle de diger kardeşlerim için aynı mı değil

en son 8-9 yaşlarında sokakta oyun oynarken çok mutluydum ondan sonra zaten hic o kadar mutlu olduğumu hatırlamıyorum

hep üstüme gelindi hep suçlandım suçsuz yere her şey benim üstüme kaldı

ne okulu hayatım nl ne aile hayatım herkes beni ezdi hep ezdim yani sesimi çıkartmaya çalışıldıkça hep bastırıldım 22 yaşındayım

daha bir gün mağazaya gidip kendime bir çorap alamadım.

her zaman onun bunun eskisi ile giyiniyorum.

niye kardeşlerimin aksine ben böyleyim.

sevdiğim adam beni çok seviyor biliyorum ama o da hem beni korumaya çalışırken o da bana bin kat daha fazla zarar veriyor ve bunun farkında değil ona bunu söylediğim zaman da sinirleniyor kalbi kırılıyor vesaire her şeyi kafama taktım bu yaşıma Kadar daha arkamda destek olmadı kimse hep köstek...

kalp hastasıyım doktora bile götüren yok her gün o ağrıyı çıkıyorum da sesimi duyan yok annem zaten hep beni kullanma derdinde her işine yardım ederim Bir dediğini iki etmem ama ona rağmen hiçbir zaman ne yaptığım bir işi beğenir ne de bu hayattaki fikirlerimi kararlarımı hiçbirini önemsemez saygı göstermezsen hep reddeder.

Tabii buna abim 9 yaşındaki kardeşim ve sevgilim de dahil hatta babam da

hayalim avukat olmaktı ortaokulda lise sınıfında okulda üçüncüydüm benim dönemimde.

sınıfımda hep senden daha başarılı olduğunu söyleyen birçok kişiyi eledim attım

sonra ne mi oldu? istediğim okula göndermedi ailem kız başına oralarda yapamazsın dediler orada harcayacağım üç kuruş paranın hesabını yaptılar beni yaşadığım ilçedeki en dandik bir meslek lisesine gönderdiler okulda okul mu affedersiniz k4rh0ne yuvasimi belli değil.

o kadar iğrenç ki o kadar iğrenç sonra ben o okulda yapamayıp açık öğretime geçince beni başarısız ilan ettiler tembel dediler beceriksiz dediler bir boka yaramıyorsun gibi şeyler söylediler

daha 9 yaşındaki kardeşim bile beni 2 ile 2'yi toplayamayan bir beceriksiz zannediyor.

oysa ki benim bütün imkanlarımı elimden aldılar bana nefes alacak hiçbir delik bırakmadılar

uzun uzun yazmak isterdim ama şu an ne yazacak halim var nede modum.

şu an beynim karıncalanıyor ellerim ayaklarım titriyor anneme söylüyorum beynine s1car1m diyor kalk işleri yap diyor bağırıyor kime söyleyeyim kime ne diyeyim elimden tutan biri Allah'ın kulu yokki.

ben niye bu koskoca dünyada yapayalnızım Niye ben bu yaşımda bunları çekmek zorundayım niye Benim her günüm stresli ağlamaklı gözyaşılı geçiyor

Niye ben bir gün olsun gerçekten mutlu olamıyorum sadece bir gün.

bir kız bir akşam dışarı çıkıp bir bardak çay içemez mi Bir kız bir yerde oturup yemek yiyemez mi bir kız aynı sokaktan iki defa geçemez mi bir kız yoldla giderken telefonla konuşamaz mı bir kız hiç hastalanamaz mı bir kız hiç hata yapamaz mı

Bana hepsi yasak oldu hepsi suç söyleyin ben ne yapayım.

aynı sokaktan hiç iki kere geçince tatlım gidiyorlar kesin bu diyorlar bu yaşadığım ilçede.

Bu na benim ailem de dahil ;)

eşekler gibi çalışıyorum da daha maaşımla gidip bir tek çorap bile alamıyorum kendime

neden

size gerçekten soruyorum neden

şu an benim yaşadığım panik atak mı depresyon mu bilmiyorum ellerim ayaklarım titriyor dediğim gibi şu an hayatta olduğumu sanki hissetmiyorum gibi zaten her gün kalp sıkıntısı çekiyorum sesini duyan bir Allah'ın kulu yok

neden..