Panik atak, anksiyete, depresyon derken dertten nefes alamayan var mı?

14-15 yaşlarında itibaren vardı bende ama bizim ailede de panik atak, şizofren sara hastalığı bilmem ne, çok var, hepsi ilaç kullanıyordu, cinsime tüküreyim.

Çalışabiliyor msn peki. Bende de var gibi ve bizimde genetik ailecek var ama kimse farkında değil ben hariç. Köyde yaşadıkları için yaşadığı şeyi Kader ve karakteri zannediyorlar

Çalışmak işi hem bu sıkıntılarla hem hayallerle farklı oldu aslında ama ajansda çalışmıştım, sizde de mi var, ama benim anneme sorsan, sizin cinsiniz bozuk der kendi hatalarını akılsızlıklarını görmez kapatır, doktora gider doktorla kavga eder saçmalar, iyi bi noktaya değindin ama sabah annemle konuşuyorduk biz niye böyleyiz dedim, kötü kader dedi, sustum, bizimkilerde köylü, cahiller birazda. Ama cahilliklerini yüzlerine vursan tartışsan yine kendilerini haklı görürler.

Ben bizimkilerle hiçbir şey konuşmam. Duvara konuşmak daha mantıklı. Ben her şeyin farkındayım ama çözemiyorum. Çalışmam ve aileden çevreden uzaklaşmam lazım. Yoksa bunların yanında zerre iyi olamam aksine daha kötü oluyorum. Kaç yaşındasın ilaç kullanıyor msn

Yazdıklarına +1 veriyorum, al benden de o kadar bu arada benim babam çok sorumsuz biriydi önemli şeyler mevzular konuştumu kızardı, karışmayacaksın ona, abim şizofrendi bir ton dayak atmıştır ona, 12 yıl evvel kanserden öldü babam, abimde 2 sene önce çektikleriyle beraber kalp krizinden gitti, ben halamada konuştum bir kere sus sus yaptı, küstüm konuşmadım, bazen çalışanlar da stresten ve yanındaki insanların yüzünden şikayet ediyor, ne zor dünya ve anlamsız, biri hayatını yaşar biri bakar, bazıları doğuştan şanslı, ben çok ilaç kullandım 2 ay öncede yine antidepresan yazdılar kullandım bir işe yaramadı, sanki sorunlarım daha arttı, 42 yaşındayım ama bitirmek üzereyim zaman çabuk geçiyor, bazen yalnız ağlıyorum çünkü beni akıl hastanesine bile yatırmışlardı bir keresinde, bu yaştan sonra yüzüm gülse ne olacak, yaşayan travması olmayan mutlu insanları gördükçe baya mutuzlaşıyorum bir kerede intihar denedim beceremedim, ben şarkıcı olmak istiyordum sesim güzeldi 20 li yaşlarda falan denedim olmadı, ama şanssızlık sonra sonra seste kalmadı. Bazen arkadaşlarım beni hep kullandılar, bazıları ile irtibatı kestim, bazıları ilede hayat şartları ayırdı.

Galiba benim sonumda senin gibi olacak. Bende benzer şeyler yaşıyorum ve kafayı dinle bozdm.. haciya hocaya göre benim yaşadıklarım iman eksikliğinden kaynaklı yani dine sarılıp namaz oruç dua zikir bilmem ne. Bunları yaptım yine aynı değişen bir şey yok. Sanki çevremde ki mutlu insanlar çok dindar çok imanlı olduğu için mutlu. Ne kadar saçma bişey. Bu yüzden dinden bile soğudum allahtan nefret ediyorum bu söylemler yüzünden.
İlaç içince ayrı dert icmeyince ayrı. Ne ilaçla oluyor ne ilaçsız. Ben çalışabilsem bi nebze iyi olurum ama şu an çok kötüyüm. Sürekli ölmek istiyorum ve başka çare de bulamıyorum. Yaş 33 ama her yerim hasta

Valla öyle yazdın üzüldüm bende din okbsi vardı anneme söyleyince bana kafirmişim gibi bakıyor, yıllardır dedim namaz kıldık oruç tutduk dua ediyorum niye bir şey olmadı anne üstelik sorunluyum, bende dinden uzaklaştım, paralı şanslı insanlar dinle kandıranlarda sen hiç sıkıntı gördün mü, ben agnostik oldum, ama bunları ailemle konuşmuyorum, bide bunlarla uğraşıyorum, ilaç bir noktaya kadar iyi ediyor gerisi faso fiso, zaten zaman geçiyor yaşlanıyoruz, geri dönecek değiliz, bende ölmek istiyorum, dayanmaktan bıktım zaten, doğdum doğalı herşeye dayan, zaten bir tane mutlu insan kalmamış, intiharlar, cinayetler, ölümler, bari kötü ölmesek ne bilim.

Bende 5 vakit namaz kılıyordm bu hale geldim. Hayatımda din diye bişey olmasa daha mutlu olurdum. Benim özgürlüğüme engel iki şey var biri din diğeri aile

Benim özrgürlüğümüde hastalık ve aile engel oldu, zaten bir yol bulamazsan veya çare, bide yalnız kalıyorsun, benim kuzenlerim var bide karakterleri iyi ama akıl vermeyi severler otur beş dakka konuş sıkılırsın, zaten birisinin huyları yüzünden karısı boşadı, bu deli kaldı başımıza, 60 yaşında bir kadın kuzenim var bir çenesi var sanarsın herşeyi bu iyi biliyor, eleştirmeyede bayılır. Gençlik denen bir şey yaşamadım, yaşayacağımıda sanmıyorum.

Evlilik falan olmadı abi nasıl geçiniyorsun iş güç vs yoksa

Evlilikmi kalmış bu devirde, ben o işlerede bakmam artık, ailem bakıyor işte bana, sen nasıl geçiniyorsun peki

Bende aile evindeyim ama mutlu değilim. Çalışmam şart. Aslında çalışabiliyorum ama insanlar çok yoruyor. Eğer içime atmasam çok kişiyi döverdim. En son çalışırken ustayı dövecektim sonra çıkmak zorunda kaldım

Bende öyleyim. Evet insanlar yoruyor, ben bu dünyanın adaletlerini sevmiyorum yerinde de bulmuyorum, ondan sanki dünyadan da uzaklaştım hastalıklarım sıkıntılarım böylede arttı. İçine atmak işini ben çok yaptım, ama birisi konuş dök içini derse işte bende susmak bilmem, bunlardan bahsederim.

Aynı bnde öyleyim. Bu dünyada ki düzeni saçma buluyorum. Hep farklıyım insanlara uyum sağlamak istemiyorum sürüden ayriyim. İnsanların konuşmaları güldükleri şeyler bana saçma geliyor. Ve örf adetleri çoğu şeyi saçma buluyorum. Bazen diyorum ben bu dunaudan değilim buraya ait hissetmiyorum ve toplumun çoğunluğuna tepki olarak doğmuşum

Böyle sorunlar bizim gibi duygusal hassas iyi insanların başına geliyor bence onu fark ettim. Basit şerefsiz insanlar hep mutlu Mesut

Onun için diyor ya türküde ve sözde; Şeref ekmek bulamazken şerefsiz bulur, işte şerefsizler yaşıyor bu dünyayı, bende buna alınganım, ama kimseyle tartışmak istemiyorum, bu konular çok hassas aynı biz işte.