9 aydır birini unutamıyorum. Psikiyatriye bunun için gidilir mi?

Bu yaşadığım tam anlamıyla bir hırs örneğiydi. İlk başta bunu aşk sandım, ama zamanla anladım ki aslında kendi egoma yenik düşmüşüm. 3 aylık zorlu bir tedavi süreci geçirdim. Kendimi toparlamaya çalıştım ve her şey yoluna girdi derken, 4-5 ay sonra o “klasik geri dönüş” telefonu geldi. “Sensiz yapamıyorum, en doğru insan senmişsin” gibi bir dolu sahte pişmanlık cümlesi… O telefon bana şunu gösterdi: Sorun asla bende değilmiş, karşı tarafın karakter yoksunluğundaymış. Bu farkındalıkla, içimdeki tüm öfke, kin ve duygular yok oldu. Resmen bir karakter nirvanasına ulaştım; artık eski ben değildim. O telefonun ardından ne bir nefret ne bir özlem kaldı. Şu an hayatım mükemmel, çünkü sonunda kendime geldim ve gerçekten neyin hırs neyin aşk olduğunu ayırt edebildim. Gerçekten özgürleştim.

Bu yaşadığın aslında aşk değil, bir hırs ve takıntı. Beynin seni yanıltıyor ve o kişiyi sanki hayatının merkezindeymiş gibi gösteriyor. Şu an sana geri dönse bile emin ol, eskisi gibi hissetmeyeceksin çünkü arkasından yıprandığın şey sadece egonun darbe alması. 32 yaşındayım ve zamanla şunu fark ettim: O giden kişinin senin için doğru olmadığını anladığında, özgüvenin geri geliyor ve dünyaya bakış açın tamamen değişiyor. 30’undan sonra bambaşka, çok daha güzel bir hayat seni bekliyor. Boş yere, değmeyen insanlar için kendini heba etme. Şimdi sıkıntılı geliyor olabilir ama bu süreç seni güçlendirecek. Gideni bırak, çünkü gelecekte seni tahmin bile edemeyeceğin güzellikler bekliyor. Hayatının geri kalanını, çoktan hak etmeyen biri için yas tutarak harcamaya değmez.