Trikotilomani (saç yolma hastalığı) bu hastalığı yaşayıp kurtulabilen var mı?

1/Başlangıçtan bu yana 8 yıla yakın bir süre geçmiş. 12-13 yaşlarındayken başlayan trich hikayemin ilk 3 yılının ardından 2 yıl kadar bir süre içinde neredeyse hiç yolmadım. ilk zamanlar korktum kimseye söyleyemedim, gizledim o ilk 3 yıl benim kabullenme aşamamdı. sonradan ben yolduğumu kabullendim. önce kendime itiraf ettim sonra aileme. fakat çevreye itirafım daha sonraki yıllarda gerçekleşecekti. Çünkü bundan utanıyordum, kafam çok karışıktı, bir yandan kendim bunun nedenini kavramaya çalışıyor diğer yandan etrafımdakilere açıklamaya çalışıyordum. Neden? sorusu ise canımı en çok yakan şeydi. bu soruyu duyduğum an gözlerim dolar cevap veremezdim. Çünkü nedenini bilmiyordum. Nasıl başladığını da hatırlayamıyorum. Hayatımdaki bu değişikliğe dair hatırladığım ilk ve tek şey bir sabah kalktığımda aynaya baktığım ve kafamın tepesinde avuç içi kadar bir boşluktu.

2/doktorları hiç sevmezdim hala da sevemedim çünkü ilaçların hiç bir zaman iyi bir etkisinin olduğunu düşünmedim. uzun yıllar isimlerini bile unuttuğum bir sürü ilaç denediler. Zaten zayıf olan bünyem çoğunu kaldıramadı, onların dengemi bozduğunu düşünüyor ve kullanmayı reddediyorum. işte o kabullenme ve itiraf etme aşaması olan ilk 3 yılın ardından internet üzerinden araştırmaya başladım. zaten yolduğumu reddettiğim, gizlediğim için doktorları da yanıltmış ve gerçeğin ne olduğunu o araştırmalarımda öğrenebilmiştim. Benim gibi bu rahatsızlığı yaşayan kişilerin yazdıkları bazı blogları keşfettim ve ben de hemen onlara katıldım. Uyguladıkları yöntem ise ‘’gün sayma’’. Oturup kendinizle tartışın, ne istediğinizi, ne kaybettiğinizi, ne kazanabileceğinizi. Ve saçlarımı kazıttım, bir güzel de ustura çektirdim. Erkek olsam belki öyle gezerdim. Ama bir bayan olarak hele bir de henüz 16 yaşlarında bir kız çocuğu olarak bunu göze alamıyordum. Küt kesim yarı sentetik bir perukla başladım.

3/Sürekli yazıyor ve gün sayıyordum. Bu bir çeşit kendinle yarış, savaştı benim gözümde. İlk karar anından itibaren yolmadığım gunleri sayıyordum. Başlangıçta o kadar kolay olmuyor 3 gün 5 gün ardından yoluyordum. Ama asla pes etmedim baştan başladım. Lise 3 e kadar bu durum böyle devam etti. Saydığım günler gittikce artıyor, yolmadığım gün sayısı 100leri geçiyor 200lere dayanıyordu. Saçlarım belime kadar uzadı, inanır mısınız bir de gidip perma yaptırmıştım. Kıvır kıvır ve o kadar gür duruyorlardı ki, hayalde gibiydim. Ardından lise bitiyor ygs dönemim ve arada yaşadığım bazı tatsız olaylardan dolayı artık gün saymayı bırakmıştım. Yolmalar arttı ilk günlere geri döndüm, ilaçlar verildi içmem için zorlandı kendimi ruh gibi hissediyordum. Ygsden 2 hafta önce ilaçları içmeyi ağlaya yakara reddettim ve bıraktım. En azından sınavdan önce az daha kendimi kendimde hissediyordum.

4/Sonuç ne oldu kazandım mı evet, memnun muyum o da evet. Üniversiteyi kazandığım yaz saçlarımı kazıttım tekrardan düzelme aşamasına girdim. Saçları uzattım erkek modeli :D geleliim şimdiyee durumumuz nasıl mı dalgalı deniz gibiyim. Bir gün kontrol tamamen benim elimde bir gün ise kendimi kaybetmişim. Fakat son zamanlarda çok düşündüm. Bir kere kazandığın bir savaşı bir daha neden kazanamayasın ki. Onu ve kendinizi tanıyın, yapabileceğinize inanın. Her şey sizin elinizde ne ilaçlar ne başka bir şey bunlara bağlanıp da bunlardan şifa beklemeyin sizi kurtarabilecek tek gerçek güç içinizde. Ben yeniden başladım inşallah kazanacağım yolda ilerlemeye, daha yolun başındayım diye pes etmek yok sabretmek, inanmak ve içinizdeki güce güvenmek gerek.

5/Eğer mümkünse saçlarınızı kazıtın, peruk kullanabilirsiniz ama benden demesi o kadar özenilecek bir şey değil kışın pekala da yazın hiç çekilmez hem hiçbir şey Allah’ın yarattığı gibi olamaz her şeyin doğalı en güzeli. Gün içerisinde saçlarınıza doğal yağ karışımlarından hazırladığınız kürler uygulayın, sarımsak yeni saçlar için birebirdir. Bir diş sarımsağı kesip yolduğunuz bölgelri onun ıslaklığıyla ovalayın yıkamadan önce kokusu rahatsız ediyor biliyorum ama bir müddet bekletin. Tülbent ve ya kafanızı saran kumaş bone tarzı bir saç bandı edinin. Ev içerisinde bunu kullanın saçlarınızı örtün ki dalgınlıkla elleriniz saçınıza gittiğinde bunu daha çabuk farkedebilesiniz. Ve hayalini kurmaktan korkmayın. Güzel saçlara sahip olduğunuz eski bir fotoğrafınız olabilir ve ya bir dergiden bir yerlerden edindiğiniz gür güzel saçlı birinin fotografı olabilir elinizin altında ve ya bilgisayarınızın masaüstünde, telefonunuzun fotograf galerisinde bir yerlerde bulunsun.

6/Yolduğunuzu farkettiğinizde kendinize ne kadar yapma deseniz de bırakamıyorsanız bunu çok iyi biliyorum. açın ve hemen o hayalinizdeki fotografa, saçlara bakın. Ve içinizden tekrarlayın sahip olabilirim bunu başarabilirim sadece kendinizle barışın! Ve bu yazımı yolmayı bıraktığım o ilk zamanlarda yazdığım blogdaki yazılarımı sonlandırdığım o cümlemle sonlandırıyorum; umut ışıklarınız hiç sönmesin, hayalleriniz sona ermesin!

tamam kabul sandığımdan daha uzun olmuş yazarken bunu farkedemedim :D fakat bu durumu yaşayanların ilgiyle okuyacaklarını düşünüyorum. umarım yararlı olabilmişimdir.

Çok güzel yazmışsınız yaşadıklarımı başka birisinin ağzından duymak güvende hissettirdi nedense. Bilmeden konuşanların aksine yaşamış birisi olarak dogru bilgileri paylaşmanız cok hoş.

Ben lise son sınıfım ve lisenin başından beri durduramadığım bir hastalık bu. Ben genel olarak stresli bi insanım ve bu son senede yks de eklenince normalde yolmadigim yerleri de kellestirmeye başladım. Psikiyatriye her ay düzenli gidiyorum bir sürü ilaç denediler. Vücudum bazilarinda yan etki gösterdi hastanelik olmuşluğum bile var. İlaçların aman aman bı etkisi yok belki ama bu iyileşme sürecinde az da olsa bı katkı sağlıyor. Tek sıkıntı sizin de söylediğiniz gibi ruhsuz hissettirmesi ya da bana öyle geliyo.
İlk başladığım zamanlarda yaptığım şey çok normal geliyordu çünkü ne olduğunu bilmiyorum ve içgüdüsel olarak yapıyordum sonra bır gün annem seyrek bölgelerimi gördü... Sonrası psikolog, psikiyatri. Annem beni ne zaman elim sacimda görse bana bağırıp kızıyo veya üzülüyo bakışı atıyo. Annemin benim için endiseleniyo olması çok güzel ama bunu yaşamayan insanlar maalesef ne kadar deneseler de bizi anlayamıyorlar. Denenecek şeyleri denedim elime bant yapıştırdım kafama bone geçirdim stresimi atması için bir sürü oyuncak aldım ama nafile. Sen iç huzurunu saglayamadigin müddetçe dışa vurumun degismeyecek.
Eğer trikotillomani ile savaşan başka kardeşlerim varsa ve saçlarındaki o seyreklikleri saklama konusunda yardım istiyorlarsa biraz tavsiye vereyim:

Devamı:

Eğer ufak yerlerde varsa o kısımlara toka takmak
Eğer tepe noktasının oralardaysa saçları toplamak
Ya da (benim yaptığım gibi) o bölgeleri siyah (opsiyonel) bir farla boyamak. Benim aklıma gelen kalıcı ve belli etmeyen sadece far vardı ama sizin daha iyi fikirleriniz varsa lütfen paylaşın çünkü hala yeni çözümler arıyorum🙏 ama sudan uzak durun yoksa akar.

Aynı zamanda taç da takıyorum en azından odağı kel kısımdan uzaklaştırıyor.

Son zamanlarda yolmam baya azaldı ama eğer önümüzdeki süre içinde çoğalırsa ben de kazıtmayı düşünüyorum. En kötü ihtimal şapka takarım 🥲

Umarım birilerine yardımım dokunur sorunuz olursa çekinmeden sorun lütfen birbirimize destek olalım. Unutmayın yalnız değilsiniz 🫂

yaşadın mı? kontrol benm elimde olsaydı saçım için üzüldüğüm pişman olduğum halde kendimi durdurabilirdim

Yaşamadım ama yaşayan arkadaşlarım var

onların yenmek için gücü iradesi varmış sigara gibi düşün anladın mı kimisi kendi başına bırakır kimisi ne yapsa da bırakamaz

Kurtulabiliceğine inanman gerekir önce

evet o yok bende

bir psikologa git o zaman