Trikotilomani ile mücadele edenler var mı?

Bende 4 yıldır yoluyorum saclarimi liseye yeni başladıgimda oldu o zamanlar ergenliğin zirvesindeydim herşeyi çok acayip takiyordum ve saçımı ne zaman nasıl başladığını bilmeden yolmaya başladım ve o kadar rahatlamış hissediyordum ki sonrasında inanılmaz derecede açıklıklarım oldu artık görünüyordu kapatmama imkan yoktu sonrasında peruk taktım okulda fark ediliyordu ama kimse söylemiyordu sonra bir yıl onun konumlandım artık çok utanıyordum onu bıraktım saç boyası kullandım şu anda da hala bitmedi şu an mezun senem'deyim lise geçen yıl bitti üniversite sınavına hazırlanıyorum ve hala aynı hiçbir şey değişmedi şu anda da dışarı çıkarken bana takıyorum insanlar çok garip buluyor ama gerçekten çok zor sadece yaşayan bilir Allah kimseye yaşatmasın benim özgüvenimi o kadar kırdı ki liseden nefret eder oldum her gün peruk saç boyası aynı saç modeliyle okula gitmek zorunda kaldım çok şükür lise bitti şu an bırakmaya çalışıyorum üniversiteye böyle gitmek istemiyorum bilmiyorum dua edelim birbirimize

Ben de yıllardır aynı hastalıktan muzdaripim. Çok şükür içimi dökecek bi yer buldum. Çünkü insanlar bunu bile isteye yaptığımı, istersem kendimi durdurabileceğimi düşünüyor. Ben ise artık çaresiz durumdayım. İlk başta üniversite sınavına gireceğim yıl koparmaya başladım. Kafamda lokalize kellikler oluşmaya başladı. Ders çalışırken, televizyon izlerken vs. dalıp sürekli koparıyordum. Bunu tamamen bilinçsiz yapmıyordum. Sanki kendi kafamla inatlaşır gibi saç tellerini bulup tam kökünden koparıyorum. Bazen birini koparmak için özenle uğraştığım oluyor. Kopardıktan sonra sanki bir şey başarmış gibi rahatlıyorum. Sonra kopardıklarımı görüyorum ve içim daralıyor. Elimi kelleştirdiğim deriye sürüyorum ve panikliyorum. Nasıl düzelicek? Neden yaptım ki? Ne yapacağım şimdi? Diye strese giriyorum. İlk kopardığım dönemlerde dermatolojiye gittim. Düşük dozlu bir antidepresanla birlikte çok acılı bir tedavi yöntemi uyguladı. Ancak ben sınav döneminde uyku yapmaması için antidepresanı kullanmadım. Bir süre düzeldi. Kelliklerim azaldı ancak dönem dönem tekrar başlayıp bıraktım. şu an üniversite 4. sınıfa geçiyorum ve tekrardan bu iş kontrolden çıkmaya başladı. Artık saçımın tekrardan çıkmamasından korkuyorum. Zaman zaman elime eldiven taktım, ders çalışırken elinin üzerine oturdum ama olmuyor. Yapamıyorum. Sürekli sürekli baş gösteriyor. Derdimi de kimseye anlatamıyorum. Yapma, koparma diyorlar. Ben de biliyorum koparmamam gerektiğini ama duramıyorum işte. Çok üzülüyorum ya çok. Bir çözüm yolu bulduysanız söyleyin lütfen. Hele ki şu koparılan saçların geri çıkması için bir yol varsa söyleyin lütfen🥺

Ben 4. sınıfı bitiriyodum işte tatildi ondan sonra öyle telefona bakarken vidyo gördüm vifyodaki kadın yerlerdeki tarak aralarındaki kılları alıyordu onları yapıştırıcı ile duvara asıyodu bende deneyim dedim ondan sonra elimi saçımı attım büyük bir kısmı mini koparmıştım ondan sonra kenarı ayırmaya başladım ama vidyodaki kadın yerdeki kılları alıyordu bense koparıyordum işte yolunca bı hoşuma gitti çok yolmaya başladım annem buna bı tepki göstermedi ondan sonra ben bir ay yolcum annem farketti ve saçım çok açılmıştı kel olmuştum resmen işte ben yolduğumda tırtıklı şeyler vardı saçımın tellerinde işte onları seçip seçip yoluyodum işte ucunda birşeyler çıkıyordu rengide beyazdan siyah ya doğru gidiyodu onları elimle alıyorum hoşuma gidiyordu işte saçımı bandana, şapka ile kapatıyorum işte bizde pisgolok a gittik ve stres topu ve etkinlik yapmamı söyledi yapsam bile geçmiyordu şu an da 31 Ağustos ta bida oraya gidicez ortaokula gecicem vesacimi napicam diye endişe var eğer bu durumu yaşayan ve atlatmış olan varsa lütfen bana bı taktiversin insan içine cikamiyorum

Bende bu hastalığın bir kurbanıyım ve hicbirsey ise yaramadi yaramayacakta artik pes ettim saclarimi kestim gene kurtulamadim doktora gittim gene sonuc yok biktim ve bunun bir hastalik oldugunu cok sonradan ogrendim kendimi bildim bileli hic guzel saclarim olmadi hep hayalle yasadim saatlerce tarayip ugrasacagim saclarim olsun dedim olmadi peruk tariyorum evet psikopatca ama kurtulamiyorum cozumu varsa banada yard edin kendim gibi birilerinin olmasi guzel ama bu hastalik tek saclara zarar vermiyor her acidan hareketlerine kadar yansiyor ve seni yonetiyor boyamak ya da kesmek cozum degil sacini sifira vurdun diyelim uzayinca yeniden baslayacak cozum yok sanmiyorum cunku ben bıktım ve pes ettim omrumun sonuna kadar devam boyle cok acimasiz insanlar var dalga gecenler cok oldu hatta ben saclarimi yedigimi gorduklerinde igrenc dedikleri dalga gectikleri oldu ogretmenlerim bile deli diyo akrabalari ve arkadaslari saymiyorum bile bilerek yaptigimi dusunuyolar ama bu benim elde olan bisey degil fark etmiyorum bile ve bana oyle bir haz ve rahatlama veriyoki anlatamam ama kurtulusu bulamadim oturdum aylarca araliksiz arastirdim ama yok kurtuldugunu soyleyenlerde bir sure sonra tekrar basliyor uzgunum gercek bu kurtulus yok

Ben 9-10 yasindan beri bu nalet seyle ugrasiyorum yapmayi hic istemiyorum ama kendime engel olamiyorum her animda surekli kopariyorum ama cok zevkli o zamanlardab beri surekli sacimda bir nokta belirliyorum hangi tarafta saclar daha guzelse akjd he iste orayi araliksiz kopariyorum sonunda bir bakiyorum o bolgede koparilcak sac kalmamis kellesmiss yataga bir bakiyorum her yer sac o gun daha da uyuyamiyorum kalemle boyamaya calisiyorum bir seyler yapmaya calisiyorum ama olmuyo simdide sacimin kenarini kellestirdim ve her gece agliyorum herkes soruyo aaaa naptin sen nolduu felan diyolar ve daha da moralim bozuluyo bir de kenar oldugu icin ustunu kapayacak sac da yok kalmadu boyasam diyorum cok kotu duruyo ve bu sicakta akiyor disariya cikma hevesim her seyim kacti resmen aynaya bakamiyorum her bakinca agliyorum cok zoe bir durum kimse baslamasin yoksa daha da duramazsiniz ben basladim bir kere zevkli diye daha da birakamadim sonra cok pisman olursunuz ben oldum ama yine yapiyorum ne yapmam gerektigini bilmiyorum 😢😢😢😢😢😭😭😭😭😭😭😭😭

Bendede vardı o hastalık. Bak sana vardı diyorum ve sana tedavisi yokmuş falan diyenlere aldanma. Her şey senin elinde. Ben 2 buçuk yıldır saçlarımı yiyordum. Hatta o kadar kafama takıyordum ki. Elim saçıma gidiyordu ve yemeye devam ediyordum kendimi alıkoyamıyordum fakat yediğim için o kadar üzülüyordum ki. 2 ay oldu elim saçıma gitmeyeli. 2 ay oldu. O kadar mutluyum ki. 1 ay boyunca çok direndim. Elim saçıma gittikçe başka şeylerle meşgul olmaya başladım. Meselaa en çok yaptığım şeylerden bir tanesi elim saçıma gittiği an su içiyodum. Bilmiyorum ama işe yaradı. Şu 1 aydırda elim çok nadiren saçlarıma gidiyor. Ve her elim saçlarıma gittiğinde su içiyorum :D biraz fazla basit gelebilir ama oldu yani :D Evet her şeyin çözümü vardır ölüm hariç. bir saçımızı yedik diye dünyanın sonumu geldi kardeşim :D Her şey insanin beyninde biter. Allah yardımcınız olsun

Slmlar öncelikle bu hastalıkla uğraşan herkese Allahtan sabır dilerim bu hastalık bazen bilinçli bazende farkında olmadan yapılan bir eylem genelde stresli birşey düşünürken yalnizken ders çalışırken farkında olmadan yapılıyor bunun için önerim yalnız kaldığımız zamanlarda baş parmagimizla işaret parmagimiza parmagin ucu az bişey dışarda kalıcak şekilde bantla sararsak elimiz her sacimiza gittiginde hem engel olucak hemde hatirlamamiza sebeb olucagindan zamanla farkında olmadan çekme alışkanlığı biticek Allahın izniyle bu hastalıkta olan bir tanıdığın saçları yıllar sonra artık çıkmaz oldu çıkanlar da zayıf tüysü uzayamiyor bile dökülüyor siz geç kalmadan bırakın 😔😔

Baktım da benim sadece 4 yıl oldu bu lanete tutulalı. Önceden koparttığım saçlar çıkmış olsa da durum şu an çok kötü özellikle bu karantina döneminde daha kötü oldu. Kafamın ortasında tel tel saçlar var sadece. Kafamın her yeri boşluk ve sadece ince seyrek saçlar kaldı. Benim köküyle alakalı olayım yapışkanlığı gidene kadar oraya burya yapıştırmam ve sonra da kökünü saçtan ayırmam. Özelikle kitap okurken ya da ders çalışırken sayfalara yapıştırıyorum. 2-3 hafta sonra 20 yaşında olucam ama kafamda sac yok resmen. Tedaviye başladım ama nasıl gidecek hiçbir fikrim yok.

Tatlım bende 12 senedir bunu yaşıyorum. Belime kadar olan saçlarım birden gitti ve defalarca saçlarımı kazımak zorunda kaldım. Defalarca kendimi suçladım. Gür kalın saçlarımı ellerimle yok ettim. Ve son kez iki ay önce yine kazıdım. Hergün sarımsağı saç derime aşınırcasına kellik olan koca bölgelere sürüyorum. Bıkmadan usanmadan. Bide zeytin yağı ile sarımsağı ince kıyıp az ocakta pişirip zeytin yağı ile karışım yapıyorum. Masaj halinde parmak uçlarım uyuşana kadar yediriyorum derime. Süper ilerleme oldu. Dipten koptuğu için hiç ümidim yoktu. Artık bitme derecesindeydi saçlarım ama şu an inanılmaz geliyor. Bu senin elinde. Kazı hepsini bir bebek gibi bak onlara. Yap bu maskeyi senin elinde bu lütfen.
Kendi kendimizin doktoru olmalıyız. İnsanın kendisinde başlıyor herşey. Saçları kazımakla başlarsan eşitlenir herşey. Gözenekler açılır dediğim gibi bu maskeleri muhakkak bıkmadan yapın.

bende 2 yıldır bu hastalığı yaşıyorum. üstelik daha 16 yaşındayım hangi psikoloğa görünsem içe dönükmüsün arkadaş çevren var mı konuşmayı severmisin gibi sorular alıyorum annemede içine kapanık bir çocukmu diye soruyorlar oysaki bunların tam tersine gayet geniş çevreli oldukça özgüvenli bir güzel sanatlar öğrencisim birçok müzik aletiyle uğraşıyorum sahnelere çıkıyorum güzel sanatlarda gösterilerde sahne alıyoum yani içine kapanıkta bir insan değilim ailemin şaşırdığı konu bu neden bunu yaşıyorum hiçbir fikrim yok ama şimdiden saçımın bazı bölgelerinde kellikler başladı bunun için gerçekten çok üzgünüm arkadaşlarım tüm çevrem bana destekçi yinede 2 yıldır atlatamadım çoğu insan bir dönem bıraksada tekrar başlıyormuş tedavisi kendinde diyor psikologlar sanada geçmiş olsun ne diyeyim bir an önce ikimizinde kurtulması dileğiyle..

Bende de bu hastalıktan var, malesef genetik; belli aşamaları var, az, orta, ileri... mesela benim 3-4 yılda bir tekrarlıyor kendini hepsini 2 ay sürüp geçiyor ama son dönemlerde 2 ayda bir olmaya başladı. Asetiksistein etkin maddeli bir ilaç kullanınca geçiyor diye biliyorum. Herkesten sakladıkça iyice strese giriyorum farkedecekler diye, strese girdikçe de iyice koparıyorum..: ailem kızıyor, aşağılıyor, derdimi açamıyorum; oysaki onlardan bana kalan bir genetik miras bu :(

Lütfen yardım edin.. Ölüyorum.. Trikotillomani hastasıyım. Kısaca saçlarımı koparıyorum.(başka bir deyimle yoluyorum.) Lütfen yardım edin psikolog-psikiyatrist-hap fayda etmedi. Insan içine çıkmak istemiyorum. Bir bilgisi olan varsa ya da bu hastalığı yaşamış biri onunla konuşmak istiyorum. Daha bugün biri sen kelleştin mi dedi. (Ne insafsız insanlar var böyle pat diye böyle bişey denirmi ) lütfenn yardım edin