Toplum kilolu insanları neden dışlıyor?

Kilolu bireyler toplum tarafından çok dışlanıyor her zaman sen yapamazsın, sevemezsin, sevilemezsin, güzel olamazsın algısı var yazacağım o kadar çok şey var ki nereden başlasam bilemiyorum bundan tam 1 yıl önce 130 kiloydum ama nedeni hastalıkmış neyse ki atlattık. Testlerimin sonucu çok kötü çıkınca diyete başladım bir yılda ameliyatsız diyet ve sporla 130 kilodan 80 kiloya düştüm hala diyetteyim gelgelelim toplum baskısına
-kilolular hayatlarının her anında bir ayrımcılığa uğruyorlar her zaman dışlanıyor ya da ilgi gösterilmiyor bir sürü arkadaş grubum var ama maalesef ki hep güzel fizikli kızlar el üstünde tutuluyor, hep onlarla ilgileniliyor ailem küçüklüğümden beri diyet yapmaya zorluyordu ama inadına yapmıyordum taa ki kırılma noktama gelene kadar
-bir sabah telefonumu açtığımda hayatımda duymadığım bir sürü hakaret, ölüm mesajları vardı ki ağlamaktan yürüyemezsin bile diyete başladım ama arşı ardına kesilmek bilmedi en büyük darbeyi de çevremden alıyordum
-akrabalarım yemekteyken çocukları 2. tabağı istediklerinde hayır yiyemezsin yoksa onun gibi olursun diye beni gösteriyorlardı BÜTÜN AİLENİN ORTASINDA, merdivenden inerken sen en son in merdiven kırılırsa biz yukarda kalmayalım diye aşağılıyorlardı, biraz daha kilo alırsan o kız gibi çatlakların olacak vs diye kötü örnek olarak beni gösteriyorlardı
-diyetimin ortalarında spor salonu değiştirdim değiştirmez olsaydım…
bir gün gittim antrenörle tanıştık falan adam dedi ki hiç spor yapmıyorsun dedi fakat ben 5 yıldır tenis oynuyordum nereden çıkardınız dedim ben sporcuyu 100 metre öteden görürüm dedi bende sinirlendim o zaman körsünüz dedim ilk defa birisine laf atmıştım çünkü insanların ortasında aşağılamıştı
1 hafta sonra bir alette sıra beklerken yanıma geldi ve ne sırası bekliyorsun git karın çalış yağlarından diğer üyeleri göremiyorum dedi SALONUN ORTASINDA o gün ağlayarak salondan çıktım ve yemek yiyememeye başladım anneannemi o zamanlar yeni kaybetmiştik hem onun üzüntüsü hem de o adamı kaldıramadım ve yemeklerden kesildim yediklerim içime batıyordu bende çareyi yemek yememekte buldum günlük tek yiyeceğim su haline gelmişti bayılmaya yakınsam 1 bardak süt içiyordum her ayağa kalktığımda tutunmazsam yere kapaklanıyordum, tek amacım insanların yarattığı hayaleti onlara göstermekti gözlerimin altı mosmor bedenim çökmüş sanki yaşlanmış gibiydim dalga geçen akrabalarım yemek ye diye önümde yalvarıyordu annem, babam yemek yemem için çeşitli şeyler yapıyordu ama ne yazık ki yiyemiyordum çünkü yedikten sonra gelen pişmanlık o kadar acıydı ki.
Psikolojik destek aldım, biraz toparladım ta ki adam beni anlamamaya başlayana kadar bir gün terapiye gittim adama durumları anlattım adam hala kilolusun dedi ve bana iştah kesici ilaç yazdı şaka gibiydi
onun da çare olamayacağını anlayıp biraz daha düzgün beslenmeye başladım yavaş yavaş öğünlerimi yapıyordum tam düzeldim derken çevremde baskı tekrar başladı ve tam da bugün hastalığımın tekrarladığını fark ettim ne yazık ki başa döndüm, kaybettim…
Toplum kilolu insanları neden dışlıyor?
Cevapla