Uykuya dalarken neden korkuyorum?

Aynen böyle işte korkmuyorum ve ard arda oluyor sanki ölüyor gibi ama ölmüyorum beklemek korkutuyor

Bide benim gözlerim açık olsa da etrafımı net göremiyorum mesela bugün yine gözüm açıktı battaniyeyi kolum sandım böyle bakıyorum sanki derim çürümüş gibi geldi bana halbuki battaniyeymiş çok enteresan bişey

Aynen öyle oluyor valla haftada 3 4 gün güneş doğar doğmaz yürüyüş yapıyorum komik video denemedim neyi atlatamadığımı da bilmiyorum valla 1 sene öncesine kadar çok depresif bi insandım şu an tabiri caizse her boka gülen biriyim ama içimde hep bi endişeye benzer bi duygu var kaygı bozukluğu böyle bişey mi?

Hala içinizde bişey var diye düşünüyorum bende benzerini yaşadım uzerine yoğunlaşıp kabullenip, ama duzelticem bakış açısını deneyin bende depresyonda idim o yüzden çok fazla oluyordu, biri sürekli boğar gibi oluyordu hatta bağırıyordum sürekli, evet bende herşeye gulen biri oldum sormayın kdkdmdkd kafanızda bitirmeye uğraşmanız gerek. Ve daha çok sosyalleşin, daha çok kitap film (üzüntü olmayan), komedi tarzı şeyler izleyin, inaninca olduğunu göreceksiniz

Çok teşekkür ederim ya aslında kimse beni böyle dinlememişti mdks aileme falan anlatmaya çalıştım ama hiç burda böyle yazdığım gibi anlatmayı beceremedim onların da anlattıklarıma pek inandığını düşünmüyorum 😄 evet hiç arkadaşım yok işim yok okulum yok sürekli evdeyim fazla asosyal bi insanım kitap manyağıyım resmen sürekli kitap okuyorum aşırı utangacım insanlarla konuşamıyorum konuşurken başımı kaldıramıyorum ellerim titriyor bu durumu hiç aşamıyorum asosyal olmak da işime geliyor bi bakıma ama asalak bi hayat yaşıyorum sırf bunun yüzünden hiç bişeyde başarılı olamicakmışım gibi geliyor hatta buna eminim böyle napıcam ne kadar devam edicek hiç bilmiyorum

Heh aynen işte bundan kaynaklı tahmin ettiğim gibi :) . Kız gel bana anlat sana yardım edeyim birlikte aşalım. Hepsini başaran ve örneklerini de gören biri olarak, sosyalleşme ihtiyacından doğuyor, ben nasıldim insanlarla konusucam diye ödüm kopardı. Nasıl astım? Onu anlatayım. Bir gün okulda tiyatroya seçilmişim düşün okul onu oynucam herkes sessiz e ben titriyorum resmen, ağzım yüzüm titreye titreye oynadım, sonra bayıldım bu işe neden sosyal insanlarla iyi anlaşan biri olmayayım? Dedim. Gittim tek yürüyüşlere çıktım, tek cafeye gittim sipariş verdim, garsonlarla arkadaş oldum orta derece samimiyette hoş buldugum kızlarla mesela. Başarısız olma düşüncesini tamamen unut. Ben dipteydim, ailem şu bu herkesin gözünde kotuydum, sonra çok okudum çok çalıştım istediğim meslek için deli gibi bak birinci oldum. Umut olsun diye yazıyorum sana bir dene. Korkular üstüne gittikçe küçülüyor. Kursa git bir çalgı diksiyon falan, çok iyi gelecek inan. İnanmak yeter

Sana mesaj atabilir miyim?

Kullanıcı adın?