Kıllarımı bile almaya üşeniyorum... bir bakın?

halim çok kötü. resmen yaşamdan bıkmış gibiyim. her şeye üşeniyorum. öğlen 12 de kalkıyorum. kahvaltı iki lokma yiyip bilgisayara geçiyorum. kalkamıyorum başından. yok facebook, twitter, wattpad , burası falan dışarıyla bağlantım kesildi resmen. mahalleye çıkmıyorum. iyice asosyalleştim. Topluma çıkmıyorum. Misafirliğe gitmek istemiyorum. Zaten çok zayıfım. Midemde rahatsız.
oruç da tutamıyorum. derslerimde bu yıl kötü oldu. yazın bunları falan yapacağım dedim ama tık yok. eskiden bakım falan yapardım. şimdi onu da bıaktım. tüm gün pc deyim.
ha öyle kötü şeyler yapmıyorum. yanlış anlamayın. sevgilim falanda yok zaten.
alışverişe çıkmaya üşeniyorum.
tüm enerjim elimden alınmış gibi hissediyorum.
ne yapacağım ben. BEN NE YAPACAĞIM?
LÜTFEN BANA FİKİR VERİN LÜTFEN... SİZE İHTİYACIM VAR.
Güncellemeler
+1 yıl
zaten benim ailem biraz geri kafalı. ben her zaman onlardan çok daha ileri seviyede ve kültürlü biri olarak yetiştim. ayrıca fazla ilgi görmedim. beni hiçbir zaman dershaneye göndermediler, hiç bir zaman özel ders aldırmadılar, bana hiçbir zaman izin vermediler dışarı çıkıp geziyim dolaşayım. ben hep kendi çabalarımla iyi oldum. kendi çabamla fen lisesini kazandım. derslerim iyiydi. ama bu sene artık bıktım bu durumdan ilgisizlikten ve kendimi saldım.
ben lise 3 e geçtim.
Güncellemeler
+1 yıl
çocukluğumu yaşayamadan büyüdüm. hiçbir zaman elinde barbie bekleriyle oyanayn kız çocuğu olamadım. ya da karnesini ailesine gösterip hediye isteyen bir çocuk olamdım. her zaman abimin yaptığı yanlışların üstünü örtmeyle uğraştım.
ailem hiçbirzaman bana 'bir sorunun varmı' demediler. onlara göre benim tek görevim : ev-okul
her zaman ailedeki kavgaları , borçları harçları , tartışmaları kenarda sessiz bir şekilde izledim. hıçkırıklarım, ağlayışlarım, çığlıklarım hep içimde hapsoldu.
Kıllarımı bile almaya üşeniyorum... bir bakın?
Cevapla