Kıymet Bilmek İçin Hastalıkları Beklemeyin

Bundan 2 ay önce baş ağrılarım yüzünden doktoruma göründüm annemle birlikte, doktor bana 'migrendir korkma' demişti. Sonra bu ağrılar gittikçe fazlalașiyordu. Babamın özel doktoruna göründüm bana hemen Irm ( Scanner) den geçmemi istedi. Annemle birlikte hastaneden hastaneye dolaştık işte sonuçları bekliyoruz, sonuçları alıp direk doktorun yanına gittik, ben öyle bende hiç birşey yok havasındayım ama şimşekleri çakıldığı o anda bana annemin yanında beynimde bir tümör olduğunu söyledi.

Annem orda çığlık attı. Ben ise şaşırmış bana mı söylüyordu diye kontrol etmiştim, dilim tutuldu, ellerim titremeye başlamıştı, ben doktora ' ne, nasıl, ' gibi sorular sorarken doktor kısa zamanda beyin cerrahinden randevu alıp o tümörün alınması gerek dedi.

Ben bunu daha idrak edemezken, doktor bana o tümörün alınması gerektiğini söylüyordu. O an boğuluyordum belki de boğulmak istemiştim.

Annem ağlamaya başladı, Neden ağlıyordu bu kadın? Ben olmuyorum ki.

Fransa'da yaşadığım için, birde lise son da olduğum için sınavlarım vardı, peki ne yapacaktım ben?

Akşam annem babama söylerken babam üzüldüğünü belli etmedi ama onun gözlerinde ki göz yaşlarını ben görmüştüm.

İşte haftalar geçti Ameliyat'a alınmadan önce bir kaç kez test yaptılar, psikolog ayarlarına ailem için, arkadaşlarım, ailem, akrabam hepsi teker teker hastaneye gelmeye başladılar... En çok onların desteği ile ayakta tutundum.

Ben herkese bunun çok basit birşey olduğunu, havalı bir bakış sergilerken geceleri ağlardım, korkardım, ne ameliyat için korkardım ne de beynimde ki tümörden. Ben ailemi arkadaşlarımı kaybetmekten korkuyordum.

Ya onları bir daha göremezsem ya bu masadan kalkamasam?

(Kusura bakmayın kısa kısa anlatıyorum)

Ameliyat başlamadan önce o an babam elimi sıkı sıkı tuttuğunu hatırlıyorum, bana 'korkma yanındayız' dedi. Bu söz beni benden aldı. Korkmaya başlamıştım gerçekten...

Narkozun etksindeydim artık, başka bir dünyada, beynim meşguldü bir ameliyat masasında.

Ameliyat oldu, Allah'a şükür iyi geçmişti ama ameliyattan sonra uyandığımda sanki kafam ikiye ayrılmıştı sanki. Kafamın içini açıp dikmeyi unutmuşlar gibi, ağrıdan çığlık atıyordum, ağlıyordum, vücudumu hissetmiyordum, hiç bir yerimi oynatamıyordum, tekrar uyanıp yatıyordum ama birşey hatırlamıyordum, ne ismimi ne ailemi.

Kafamda ki tümörü değilde hafızamı almışlar gibi,

3 senedir platonik aşkımı bile unutmuştum, en iyi tarafı buydu bu ameliyatın.

Annem babam abim kardeşim yanıma gelmişti. Annemi sanki yıllardır bir dost gibi biliyordum ama tanıdık gelmiyordu. Haftalar geçti yeni yeni hatırlamaya başladım, aylar sonra ailemin çöktüğünü fark ettim.

Ama şu an Allah'a binlerce şükürler olsun ki çok iyiyim daha yeni yeni iyileşiyorum.

Bu bence yi yazdım çünkü insan yanındakilerin değerini, kıymetini bilmiyorlar. Her şeyi erteler olduk. Birbirimiz için değil de birbirimizi geçmek, birbirimizi ezmek için yaşıyoruz sanki. Ben bunu öğrendiğimde, ailemi kaybetmekten çok korktum. Babama daha yeni kavuşmuştum daha yeni yeni mutlu olmaya çalışırken bu çıkmıştı, belkide Rabbimin bana sunduğu bir sınav di bu.

Siz siz olun, yanındakilerinizin değerini kıymetini bilin, size, onlara birşey olabilir her türlü ihtimali düşünün, onlarla iyi zaman geçirin.

Ben önceden çok havalı, kimseyi umursamayan bir kızdım. Ama değiştim. Değişmek zorunda kaldım.

Eskisi gibi değilim iyi ki de değilim. Ailemin, Arkadaşlarımın değerini iyi biliyorum, Onları üzmemeye çalışıyorum onlar için elimden geleni yapıyorum.

Şimdi elinizden geleni yapın ki ilerde pişmanlık duygusunu yaşamayın!

Eğer ki ilerde pişman olursanız, orda hayat bitiyordur.

''Son pişmanlık fayda etmez.''

#Değer #Umut

( Arkadaşlar çok uzun oldu özür dilerim, bu benim ilk bence'm, çok acemiyim K.b, Türkçem iyi de değil, umarım yazımı beğenmişsinizdir, her türlü yoruma açığım ama hakaretlere değil lütfen)