Ölümcül Bir Zayıflama Yarışı: Anoreksiya Nervoza Hastalığı!

Merhaba çiçeklerim!🖤 Bugün sizlere bir yeme bozukluğu olan anoreksiya nervoza hastalığını anlatacağım, kendi yaşadıklarımı da dahil ederek. Umarım sizler için yararlı bir bence olur.🎈

Anoreksiya Nervoza nasıl bir hastalık?

Bu hastalıkta kişi zayıflama takıntısı yaşar. Normalde olması gereken kilonun çok çok altındadır. Bu hastalığın çok ciddi ölüm tehlikesi taşıdığını düşünüyorum. Genelde atlatılması çok zor olan bir hastalık. Atlatsa bile insanda bıraktığı izleri gözle görülür cinsten.

Peki bu hastalık neden oluşuyor?

Bu hastalığımın oluşmasında en büyük etken sorunlu olan aile hayatım, küçüklükte yaşadığım travmalar ve mükemmel olma takıntımdan kaynaklıydı. Ha tabi, insanların sizinle sürekli kilonuz yüzünüzden alay etmesini unutmayalım.

Çok kilom yoktu o zamanlar, ama olmam gereken kilodan fazlaydım işte. Her gittiğim ortamda yediklerim sayılıyordu, sürekli az yemem için uyarılar alıyordum. Bu da daha fazla yememe sebep oldu başlarda. Benim yaşadığım anoreksik bulumiaydı. Normalde kiloma takan biri kesinlikle değildim ama insanların beni sürekli aşağılaması fena halde kalbimi kırıyordu.

Sonraki zamanlarda yemek yediğimde hep pişmanlık hissetmeye başladım ve kendimden nefret ediyordum. Bu yüzden ilk kez o zaman başladım yediklerimi çıkartmaya. Hemen kusamıyordum, bunun için başlarda ciddi bir çaba gösteriyordum.

Zaman geçtikçe kusma olayını bıraktım ve artık kendime hakim olmaya başladım. Bedenime hakim oluyordum, acıksam bile bir iki lokma dışında ağzıma hiçbir şey sürmüyordum. Bu bana o kadar zevk veriyordu ki anlatamam size. Sürekli tartılıyordum, gün geçtikçe kıyafetlerim bana olmamaya başladı.

Ama bir sorun vardı. Ne kadar zayıflarsam zayıflayayım vazgeçemiyordum, vazgeçmek de istemiyordum açıkçası. Zamanla görmede bulanıklar yaşamaya başladım, sürekli halsiz hissediyordum. Göz altlarım sürekli mor ve çöküktü.

Aynaya bakınca gördüğüm şey bir kemik yığınından ibaretti ama o görüntü ne olursa olsun beni tatmin etmiyordu.

Ailemin bu durumu fark etmemesini sağlamak için elimden geleni yaptım, çünkü bilirlerse eğer durmam için her şeyi yapabilirlerdi.

Bol kıyafetler giymeye başladım, sürekli yüzüme kapatıcı tarzı şeyler sürüyordum. Kimseye sarılmamaya çalışıyordum, zira kemiklerimi hissedeceklerinden konu yine kiloya gelebilirdi. Ve ben kilom hakkında konuşulsun istemiyordum, hala yeterince zayıf değildim.

2-3 kaşık fazla yemek yesem hemen bunu yakmak için spor yapıyordum. Zaten çok az yediğim için hemen halsiz düşüyordum genelde.

Zamanla adetten kesilmiş olduğumu fark ettim. Evet gençler adet olmuyordum artık. Sebebi de vücutta adet olabilmek için yağ gerekiyor. Ve bende hiçbir şey kalmamıştı. 39 kiloya kadar düştüm.

Elbette sonsuza kadar böyle devam edemezdi değil mi? Bir gün dışarda gözlerimin tamamen karardığını hissettim.

Evet yanlış düşünmediniz, bayılmışım. Sonrası benim için çok ağırdı. Gözlerimi hastanede açmıştım ve ailemin gözlerinden durumu bildiklerini görebiliyordum. Ama inanın yapamazdım.

Ben bu hastalıktan bir türlü vazgeçemiyordum. Yakamı bırakmıyordu işte.

Sonrasında hastanede bir odam olmuştu artık. Tedavi görebilmem için.

Annemin benimle bunun için konuşma anını unutamıyorum hala. Bana ölmemem için yalvarışını, ağlayışını. O zaman benim için bir şeyler değişmeye başladı sanki. Kendi kendime bunu ciddi anlamda yenebileceğimi düşündüm. Annem için en azından.

Ve şu an nasıl olduğumu soruyorsanız, hala izlerini taşıyorum fakat anoreksik değilim. Bu hastalık yüzünden çoğu saçım döküldü ve mide sorunlarım başladı. Ama yinede atlattığım için mutluyum. Yaşadıklarım birçoğunuza çıkarım katar umarım.

Kendinizi sevin, kusurlarınızı sevin, kilolarınızı saçlarınızı vücudunuzu her yerinizi sevin. Bu hayata bir daha gelmeyeceksiniz, doya doya yaşayın.

#dengesizzhatun