Annemle dün sahurda tartıştık o andan beri konuşmak gelmiyor içimden. Konuşursam kalbini kırarım diye korkuyorum. Ne yapmalıyım?

Sahur sonrası sabah namazını koridorda kıldım, ışığı biryere çarpmıyım diye açtım. Namazı kıldım annemin yanına yatmaya girdim sinirli sinirli bana " niye açtın ışığı, söndürmek aklına gelmiyo mu, enişten sabah işe kalkacak kapat çabuk" diye bana kızdı. Niye sakince demiyosun diyorum, teminden beri ışık açık adamın gözüne gelmiştir uyandıysa n'olacak dedi. Annemin beni öyle azarlayıp kızarak söylenmesi beni çok kırdı. Yanına uzanmadım, yandaki yatağa uzandım bu seferde yanına yatmadim diye kızdı. Yat buraya gel dedi istemiyorum sen yat dedim, buraya gel dedi istemiyorum anne sen uyu dedim. Sinirlendi yorganı üstüme attı annesiz Kal inşallah bensiz kal da gör dedi. Annemin öyle demesi şimdiye kadar başka hicbirsey gibi yakmamıştı canımı. O kadar üzüldüm ki sabah eniştemin ise gittiği saate kadar uyuyamadım. Dün o lafı demesi üstüne sanki cidden annesiz kalmış gibi hissetmeme neden oldu. Ablamla eniştem de neyin var niye öyle üzgünsün diyip duruyo. Konuşmak gelmiyo içimden diyorum ablam daha üstüme geliyo astın suratını yine diyo. Annemle yan yana geliyoruz o da konuşmuyo. Kırgın olduğumu anladığından mıdır, yoksa o da bana mı sinirlidir bilmem. Kırık kalple insanlara mutlu görünmeye çalışmak kadar zor bir şey yokmuş meğer. Napiyim ben şimdi? Uyuyasim da yok, konuşup muhabbet edesimde.