Eskiden mi daha fakirdik şu an mı daha fakiriz?

Türkiye'nin son 20 yıllık ekonomik sürecine halkın gözünden bakarak, yaşanan sıkıntıları ve hükümet politikalarının neden olduğu olumsuz etkileri daha net bir şekilde ele alalım.
Tayyip Erdoğan liderliğindeki hükümetin izlediği özelleştirme politikaları, halkın gözünde ekonomik yıkımın başlangıcı olarak görülüyor. Kamuya ait birçok stratejik fabrika ve işletmenin satılması, ülkenin üretken kapasitesini düşürdü ve işsizlik oranlarının artmasına sebep oldu. Özellikle tarım ve sanayi sektörlerinde bu fabrikaların kapatılması veya el değiştirmesi, yerel ekonomilere ciddi zarar verdi. Binlerce işçinin işsiz kalması ve bu işçilerin ailelerinin gelir kaybına uğraması, ülke genelinde ekonomik güvensizliği derinleştirdi. Halk, bu özelleştirmelerin zenginlerin daha da zenginleşmesi ve işçi sınıfının yoksullaşması ile sonuçlandığını düşünüyor.

Mülteci politikaları da halkın ekonomik sıkıntılarını artırdı. Ülkeye kabul edilen milyonlarca mülteci, ekonomik yükü daha da ağırlaştırdı. Devletin mültecilerin barınma, sağlık ve eğitim ihtiyaçları için ayırdığı kaynaklar, yerel halkın bu hizmetlere erişimini zorlaştırdı. Ayrıca, düşük ücretlerle çalıştırılan mülteciler, yerel iş gücünün iş bulma şansını azalttı ve ücretlerde genel bir düşüşe sebep oldu. Bu durum, işsizlik oranlarının artmasına ve halk arasında iş güvencesinin azalmasına yol açtı. Halkın, mültecilere karşı duyduğu hoşnutsuzluk, hükümetin ekonomik politikalarına olan güvensizlikle birleşerek toplumsal huzursuzluğu daha da artırdı.
Son yıllarda yaşanan yüksek enflasyon, halkın alım gücünü ciddi şekilde azalttı. Temel ihtiyaç maddelerinin fiyatlarındaki artış, özellikle düşük ve orta gelirli ailelerin geçim şartlarını zorlaştırdı. Döviz kurundaki dalgalanmalar, ithalat maliyetlerini artırarak, temel gıda ve tüketim maddelerinin fiyatlarında büyük artışlara neden oldu. Halk, bu ekonomik zorlukların sebebi olarak hükümetin yanlış ekonomi politikalarını ve yolsuzlukları sorumlu tutuyor. Ekonomik adaletsizliğin derinleştiği bu süreçte, zengin ile fakir arasındaki gelir uçurumu daha da büyüdü ve halk, adil bir ekonomik düzen talebiyle daha yüksek sesle konuşmaya başladı.

Bu tablo, hükümetin izlediği politikaların halkı yoksullaştırdığı ve ekonomik güvencesizliği artırdığı yönündeki eleştirilerin temelini oluşturuyor. Özetle, bu süreçte halk olarak çok çok fakirleştik. Geçmiş yıllara kıyasla, bugün çocuğunuzun çocuğunun torunu bile borçlu bir şekilde dünyaya gelecek. Hükümet değişse bile, ülke 100 yıl geriye atılmış durumda ve kim gelirse gelsin bu ekonomik çöküşü toparlamak yıllar alacak.

Ya bence (eleştirenler belki olacaktır ama...) bizim en büyük sorunumuz şükürsüzlükten dolayı kaynaklı. Oldukça daha iyisine daha yenisine kaçtıkça düzelemeyiz hiç kimse kusura bakmasın, sonra A partisi M partisi suçlu değildir ve bunu C partisi de düzeltecek değildir. Bizim ilk önce kendi insanımızın yapısının düzelmesini ümit etmemiz ya da o yapılan yanlışların giderilmesini önlememiz ikaz etmemiz lazım. Çünkü o esnaf fahiş fiyatlar uygulayacak diye sen ona gitmeye afedersin ama enayi gibi devam edersen o da yüz bulur ve zammı koyar ortaya... Tabi bu değil ki devletin de denetlememesi ama hangi birine ulaşacak sorarım size? O zaman çok iyiyse ve ulaşılabilir olunabiliniyorsa düşman olarak gördükleriniz ama düşman olarak görmediğiniz yönetimler neden bir şey yapmıyorlar... Olaya biraz da böyle bakacak olursak zaten gereksiz cümleler de ortadan kalkar vesselam...