'Aylak Adam' kitabından söyleyeceğiniz sayfa sayısına göre size bir alıntı armağan etmemi ister misiniz?

Artık eve geldik sayılır. Geç oldu ama. Saat... Altıya on var. Evdekiler şimdi meraklanıyorlardır. Koşamam ya. İçeri girdim mi üzüntülere unutulur. Annemin yüzü güler. Babam odadan '-Kim gelen?' diye sorar. '-B.' '-İyi, iyi.' Hepsi bu. Nerede kaldığımı bile sormazlar. Bu güvende sıkıcı, küçültücü bir şey var. Oysa biliyorum, babam üzülüyor. Saat beşi geçti mi aklına binbir kötü şey geliyor. Yine de 'Çocuklara güven ilkesi'nin dışına çıkmaz. Ah, babamın şu 'ilke'leri... Sonra odam: Masa, karyola, kitaplar. Benim inim. Bu gece bir kapansam oraya. Üzgünüm. Ama çok kalamam. Sami kapıyı yumruklar: 'Yemeğe, yemeğe.' Canım istemiyor desem başıma toplanırlar. Kadınların neden evlendiklerini anlıyorum: Yalnız kalabilmek için.

Sanmıyorum

-Üşüuor musun?
-Hayır.
Elini tuttu. Bu kemikli elin baskısı içinde gittikçe azalan kırgınlığı yatıştırdı.

Rica ederim

(Gitseydi B.'yi tanıyacaktı. Bu fırsat kaçtı. İkinci fırsatın bunca çabuk çıkacağını kim diyebilirdi? O da oldu. Dolmabahçe durağında iki yandan gelen iki tramvay yan yana durdular. Başını sola çevirseydi onu görecekti; B.'nin yüzü ondan yanaydı. Ama onun aklı fikri önündeki adamnın kulağının ardındaki kirdeydi. Bu kirin biçimi onu müthiş ilgilendiriyordu. Sounda Matisse'in bir desenine benzetti. İçi rahatladı.)

Rica ederim

Aynı tramvaya bindik.

Okumuşsun demek..

Ne hoş

Kalktılar. Aynı odada uyumuyorlardı. İki kişilik toplumda sevgiyi dipdiri tutacak çareyi bulduklarını sanıyordu. Evlenen iki kişinin gitgide sevgilerini yitirmelerinin baş sebebini aynı yatakta uyumalarında görürdü.

-Senin aradığın kadın dünyada yok, ded,.
-Var! O olmasaydı ben olmazdım. Bu şehirde yaşıyor. Bir gün bulacam onu.
-Bulamazsın. Öyle kadın olmaz.
Sigarasını attı. Bir şey söyleyecekken vazgeçti. Onu bu kadının varlığına inandıramazdı.

Bir sigara daha yaktı. Pencerenin ötesindeki puslu yoldan geçen taşıtları tıklık tıklım dolduranlar, çelik takırtısının insan sesini boğduğu fabrikalara, derin, karanlık maden kuyularına gidiyor gibiydiler. Tıkanıktılar. Bezgindiler. Güneş çıksa, yıkanmış taşlarda bir ışısa... Yoksa bu yağmur akşamüstü de yağacak mıydı?

Rica ederim

Şu kadının dokuz çocuk doğurduğuna, dördünün erkek beşinin kız olduğuna, erkeklerden ikisinin öğretmen, ikisinin mühendis olduğuna bahse girer misin?
-Neyine?
-Sokak ortasında bir öpücüğüne. Bildiysem ben seni öperim; bilemediysem sen beni.
-Olmaz. (Yaşlı kadın yanlarından geçti.) Giremem.
-Neden?
-Döverler bizi.
-Doğru. Evlerinden fırlarlar, üstümüze çullanırlar, döverler bizi. Ne yapsak onlardan korkacağız. Korkmadık mı kötü! Ama seninle olmamız öyle iyi ki, öyle!..

Rica ederim

Bu değildi. Unuttuğu bambaşka bir şeydi. Belki tramvaydan inip geldiği gün de aynı şeyi aramıştı. O zamanlar bu sokakta anlayamadığı, Yahudice sandığı bir dil konuşulurdu. Acaba gene öyle miydi? Yoksa burada mı oturuyordu? Ne olursa olsun onunla ilk konuşması bu sokakta olacaktı. Bugün değil, yarın yahut başka bir gün, ama ille de bu sokakta konuşacaktı.

Rica ederim

-Kim o?
-Benim. Sadık! Yanımda seni görmek isteyen biri var. İn de kapıyı aç.
-Olmaz. Sarhoşsunuzdur.
-Yeşilaycı mısın be? Hadi uzatma, in aşağı.
-Yanındaki kim?
Sadığı dürtüp susturdu.
-Benim! dedi.
-Dur bakayım; yoksa sen misin C?
-Tamam.
-Sen daha ölmemiş miydin?
-Hayır. Bilirsin, yarın ölecem ben.