Geceyi hangi şairin dizeleriyle bir kılıç gibi ikiye bölerdiniz?

En sevdiğim siirlerdendir. Gece gece bağır yürek parçalar...

Kesinlikle fakat Attila İlhan şiirlerini saymaya başlarsak gece bitmez, çoğu güzel ya. Böyle bir şair ve fikir adamı dünyada sayılı.

Bir sessiz gemi değil ama akşam/gece temasına uygun.

Yazarım bu arada şakasız. Yarın öğlen saatlerinde bitmiş olur.

Yolda, geliyo... İlk dizeler rüzgarlı bir havada binaların arasında pike yapan şaşkın bir martı gibi süzülüyor aklımın ucundan.

Fabrikalardan yükselen is kokan karanlık,
Kentin omuzlarına ağır bir ceket gibi düşmüş,
evlerin camlarında yorgun yüzler bırakmıştı.
Ben ise seni düşünüyordum.
Seni düşünmek,
donmuş bir nehrin altında hâlâ akan suyu duymak gibiydi;
kimse inanmazdı ama ben bilirdim,
dünyanın bütün gürültüsünün altında
senin adın vardı.
Öyle ki,
bir limanın paslı zincirleri denizi nasıl özlüyorsa,
öyle.
Öyle ki,
yüzyıllardır kimsenin uğramadığı bir sunağın
ilk mumunu bekleyişi gibi.
Öyle ki,
sürgünden dönmeyecek bir askerin
cebindeki son mektubu taşıyışı gibi.
Rüzgâr, eski gazeteleri sürüklüyordu kaldırımlarda.
Ay, bulutların arasına saklanırken
sanki göğün bütün kandilleri söndürülüyordu.
Karanlık büyüdü.
Karanlık derinleşti.
Karanlık, siyah bir atın yelesi gibi yayıldı ufka.
Ve ben,
gecenin is kokan avlularında dolaşan bir gölge olarak,
senin adını fısıldadım.
Duvarlar sustu.
Ağaçlar sustu.
Rüzgâr sustu.
Ama gece cevap verdi.
Dedi ki:
"Sevda, insanın içine düşen bir yıldırım değildir yalnız.
Bazen de insanın içinde yıllarca sönmeyen bir kor olur."
Haklıydı.
Çünkü sen gittikten sonra bile
bardaklarda kalan suyun sessizliğinde,
trenlerin uzak düdüklerinde,
sabahın ilk ekmeğini taşıyan çocuğun adımlarında,
hatta yağmurdan sonra kaldırım taşlarında biriken göklerde bile
seni buluyordum.
Sanki dünya,
seni anlatmak için kurulmuş uzun bir cümleydi de
ben anlamını yıllardır çözmeye çalışıyordum.
Şimdi gece yine önümde duruyor.
Ve sen,
gecenin en derin yerinde saklanan ışık,
unutulmuş bir mabedin son ateşi,
karanlığın içindeki beyaz iz,
bu şiirin değil,
ömrümün en uzun mısrası olarak kalacaksın.

Maalesef Tolstoy'un tırnağı olamam keşke olsam. Kendimizce deniyoruz işte bir şeyler. Daha güzel olmuş mu açıklamadaki şiirden, nedir yorumun?

Teşekkür ederim :)