Toplum neden içsel sancılarını sanat yoluyla ifade eden erkekleri dâhi, kadınları hasta veya melankolik olarak görüyor?

Çünkü birisi yapsın isteniyor diğrri yapsın istenmiyor. Haliyle yapılması istenene övgü ve teşvik, diğerine yerme ve engelleme söz konusu oluyor...

Sen şusun, şöylesin denildiğinde onu bir yere koymuş oluyorsun ve orada durmak zorunda. Ayrıca ilgilenilmesine gerek kalmıyor, ilacı da ver ohh miss.

İçinde susan kalabalık halinde olan çok fazla kadın var. O yüzden de bu siteyi ve benzer platformları önemsiyorum. Kadınlar susmasın en azından sorabilsin diye...

İkisini de çok severim.. Lakin onların çığlığı duymak istemeyen kulaklara gitti.. Kadınları dinlemek çoğu insanın işine gelen bir eylem turu değil.. Dinlersek anlamamız gerekecek.. Anlamak çaba gerektirir. Kimse o çabaya dahil olmak istemiyor.. En yakınınız bile.. En anlayan bile yarım yamalak anlıyor.. Sonra parçalar giderek notrlasiyor.. Sonra yasqmqk bir yuk gibi gelmeye başlıyor.. Sonra farkzediyor..

Artık anlatacak birşeyi yok çünkü anlattıklarını duyan yok cebine doldurup taşları bir nehre bırakıyorsun yankilarini..

Camille claudel geldi aklıma rodin den dqhq iyi olduğu söylenirken delirdigi söylendi bir andq.. Yıllarca akıl hastanelerinde türlü ilaç ve garip tedavi yöntemleriyle yaşadı... Hep benzer hikayeler..

Üç gün önce aynı konuda kafa karışıklığı yaşadım. Aysel Gürel 90 yıllara damgasını vurmuş söz yazarı. 90 lı yıllardaki şarkıların neredeyse yarısı Aysel Gürel imzalı. Öyle üretken bir kafası varki. Ama toplum Ayseli çok farklı algıladı. Halen de öyle giyimi kuşamı aksesuarları. Aslında bu bi başkaldırı. Üniversite edebiyat fakültesine girdiğinde bile sen kadınsın ne işin var burada kadıına göre değil edebiyat fakültesi konusu bile muazzam bir hikayedir ayselin gösterdiği başarı. Kadınlar çok farklı pencereye sahipler hayatı farklı yorumluyorlar. Biz erkekler anlamak yerine yargılamayı seçiyoruz.