“Kitap okumak ilaçtır” sözüne katılıyor musun?

Evet, katılıyorum. Kitap okumak, aslında bir tür zihinsel terapi gibidir. İnsan, kitaplarla başka dünyalara, başka düşünce biçimlerine ve hayatlara açılır. Bu, bazen bir kaçış, bazen de bir yüzleşme olur. Tıpkı bir ilaç gibi, insanın ruhunu iyileştirebilir, zihnini açabilir ve farklı perspektifler kazandırabilir.

Kitaplar, insanın içsel dünyasında değişim yaratabilir; bazen tek bir cümle, yıllardır taşıdığımız bir yükü hafifletebilir. Yani, kitaplar sadece bilgi kaynağı değil, ruhsal bir iyileşme aracıdır da.

Kitap okumak, yüzeyde bir eylem gibi görünür; göz hareketi, kelime tanıma, anlam kurma. Fakat hakikatte bu, ruhun kendini çağırma biçimidir. Zira bir kitabı gerçekten okumak, yazarın kelimelerle ördüğü yalnızca dış yüzü değil, o kelimelerin ardında sakladığı niyeti, sezgiyi, sükutu da duymakla mümkündür.






Bir cümlede yüzlerce düşünce saklıdır; ama onları görmek, gözle değil, idrakle olur. Düz mantıkla okunan bir kitap, suyun yüzeyine bakıp derinliği görmeye çalışmak gibidir: Ne balıkları seçebilirsin, ne akıntıyı hissedebilirsin. Oysa bir okuyucu, satırların altına inebildiğinde; kelimelerin çağrıştırdıklarını, çağrıştırmadıklarından daha çok duyduğunda, işte o zaman okumak şifaya dönüşür.






Çünkü kitaplar ilaç değildir; ilaç olacak olan sensin, eğer kendini o kelimelerde çözebilirsen. Ve bazen bir tek cümle, sana bin aynadan daha dürüst bir yansıma sunabilir. Fakat o cümleyi okumak değil, olmak gerekir.

Ruhumuza hitap eden eserleri seçip okuyorsak tam olarak böyle bir etki bırakıyor. Kitaplar gerçekten sessiz arkadaşlarımız sanki. Bazen tam da böyle bir şey yaşayacak olsak neler olurdu sorusunun karşılığı, kimi zaman vay be böyle insanlar da varmış dedirten, yine bir insanın kaleminden çıkan muhteşem eserler bütünü diyebilirim.