Bir sahne düşün. Seni dinlemeye gelen insanlara ne anlatmak isterdin?

---

sadece Gazze'yi konuşmak isterdim, sadece onları anlatmak vicdanlari yumruklamak isterdim. Gazze, haritalarda küçük bir yer gibi görünebilir. Ama orada yaşananlar, insanlığın en büyük sınavlarından biri. Çocukların gökyüzüne değil, gökten gelen seslere korkuyla baktığı bir yer. Annelerin, babaların her gün sevdiklerini korumaya çalıştığı, hayatta kalmanın en büyük umut olduğu bir yer.”“Bu yaşananlar sadece siyaset değil. Bu, vicdan meselesi. Çünkü orada olanlar hepimizin gözleri önünde. Ve biz, burada huzurla yaşarken, onların yaşadıklarını duymazdan gelmek, görmezden gelmek... Bu sessizlik, zamanla bizi de eksiltir.”“Gazze'de hayat devam etmeye çalışıyor. Her şeye rağmen... Ve bu direnç, bu umut, bize çok şey anlatıyor. Belki de en çok şunu: Bir yerlerde acı varsa, başka bir yerde merhamet doğmalı. Çünkü biz insanız. Kalbimizi kapatırsak, hiçbir şey değişmez.”

“O yüzden bugün buradan tek bir şey rica ediyorum sizden. Duyun. Anlayın. Sessizce izlemek yerine, kalbinizle yanlarında olun. Çünkü en büyük değişim, bir insanın içinden başlar.” onlar Bizim namusumuzu koruyor nedir bu körlük...

Kendin olmanın gücünü, hata yapmanın doğallığını ve kalpten yaşamanın değerini anlatmak isterdim.