Distopya okumayı neden severiz?

çürümüş bir dünya getirin hayal edin. Zaman da şartların zorlandığı olumsuz bir gelecek olsun korkunç, baskıcı, iç karartıcı. ütopya’nın tam tersi yani. böylesine karanlık bir konu olmasına rağmen yazarlar var ya, yıllardır bayılırlar bu konu üzerine romanlar yazmaya. işe bakın ki biz de onları okumaya bayılırız. bu işte bir gariplik var sanki, değil mi? bile bile böylesine iç karartıcı kitaplar okuyoruz ki? bir de bunların filmleri var. hatta Fritz Lang‘in yönettiği, neredeyse yüz yıl önce çekilmiş, bilim-kurgunun sinemadaki ilk örneklerinden sayılan metropolis filmi bile aslında distopik bir dünyayı ele alıyor. e biz bu filmleri de severek izliyoruz? yoksa kendimize acı çektirmeyi seviyor muyuz?