Artık Yazma Dedi, Ama Kalbim Durmadı

"Gitmeseydin..."

Seninle yaşadığımız o güzel anılar… Nasıl unutulur ki? Keşke bana bir yol söylesen, nasıl unuturum seni…😞

Defalarca sana yazmak istedim ama ellerim geri çekildi. Kalbimde ve zihnimde hep o son mesajın yankılandı:

“Artık yazma.”

Defalarca söyledin bunu. Kalbim, severken bir anda tereddüt etti.

"Acaba yazsam ne dersin?" dedim kendime.

Her şey bir mesajla başlar belki ama...

Eğer neden yazdığımı sorarsan, buna verecek bir cevabım yok.

Hiçbir şey diyemem ben.

Yine aynı şeyleri düşünüyorum...

Yatakta uzanırken, gözlerimi kapattım.

Ve birden sen…

Hayalin belirdi karşımda.

Sen misin, yoksa sadece bir rüya mı?

Seni özlemişim.

Duygulandım.

Sana sarıldım.

Elimi yüzüne koydum, usulca okşadım.

Bir kez daha sarıldım:

"Beni bırakma," dedim.

Ama sen...

Sadece beni izliyordun.

Sonra düşündüm:

"Acaba ben zihnimde yarattığım kişiye mi âşık oldum?"

Ama eğer öyle olsaydı… fark etmez miydim?

Uyanmak istedim.

Ama olmadı.

Sen hâlâ oradaydın.

Gözlerin gözlerimdeydi ama yavaş yavaş uzaklaşıyordun.

"Gitme," dedikçe, sen daha da uzaklaştın.

Artık hiçbir şey dememeye karar verdim.

Sadece senin gidişini izliyorum.

Yine de konuşuyorum seninle.

Sadece ben konuşuyorum artık.

Ne garip, ne acı…

Oysa sen, konuşmak istemezdin.

Hatırlıyor musun?

Kavga ettiğimizde hep susmak isterdin.

Ben de, sen belki açıklama yapmaktan çekiniyorsun sanırdım.

Ama meğer…

Benimle konuşmak istemediğin içinmiş.🥺🥺