Yolunu Kaybetmiş Mektup

Ellerim yüzüne dokunuyormuş gibi hayal ediyorum. Parmaklarım boynunda gezinirken kulağına fısıldıyorum:
“Seni seviyorum...”
Defalarca, durmadan tekrarlıyorum.
Ama sen... sen benden çok uzaktasın.

Keşke bu satırları sana doğrudan yazabilsem. Keşke bu mektubu okuyan sen olsan.
Her şey böyle olmasaydı...
Senin o yumuşak kalbin, bana olan o sıcak davranışların...
Hepsi içimde bir iz bıraktı.
Aşkını kalbimde yeniden hissetmek istiyorum.

Seninle yaşadığımız anılar
Birer birer canlanıyor zihnimde.
Peki ya sen? Sen de düşünüyor musun beni?
Aşkımızı?
Yoksa her şey sadece bir yalandan mı ibaretti?
Hiç mi aklına gelmiyorum?
Oysa ben...
Her gün seni düşünüyordum.

Her gece uyumadan önce sohbet ettiğimiz o güzel anları hatırlıyorum.
Keşke yeniden aşkını hissedebilsem...
Kalbimde, tenimde, ruhumda...
Keşke beni hâlâ sevdiğini bilsem...

Her şeyi özledim.
Seninle güzel olan her şeyi...
Seni özledim.

Ama yazmaya cesaretim yok.
Yazmamam gerek.
Yine de...
Seni unutamıyorum.

— Yumey